भेट तुझी माझी

ही माझी पहिलीच कथा आहे आणि कथा  पुर्णतः काल्पनीक आहे. सदर कथेत घातलेल्या काही कविता या आंतरजालावरील मला आवडलेल्या  कवितांपैकी आहेत.

अनुराधा आज खुप खुश होती. आज सध्याकाळी तिला हर्षीत भेटणार होता फ़ायनली. हो फ़ायनलीच म्हणायला हवे. गेले दोन ते अडीच वर्षे ते एकमेकांच्या संपर्कात होते. कधी फ़ोनवरुन तर कधी सोशल साईट्स वर. आज ऑफ़ीसला जाताना कोणत्या रंगाचा ड्रेस घालावा याबाबत ती खुप कन्फ़्युज झालेली होती. कारण ऑफ़ीसमधुन परस्परच ती हर्षुला भेटायला जाणार होती. हर्षुला कोणत्या रंगाचा ड्रेस जास्त आवडेल यावर विचार करुन करुन ती जाम थकली, कारण त्याला सगळेच रंग आवडतात असे त्याने एकदा बोलताना सांगितलेले. या विचारातच ती त्याची अन आपली ओळख कशी अन कुठे झाली यात हरवुन गेली.

आपले ग्रॅज्युएशन संपवुन अनु नुकतीच एके ठिकाणी नोकरीस लागली होती. ग्रॅज्युएशन करता करता कंप्युटर्सचे छोटे मोठे कोर्सेस पण केले होते त्यामुळे तिला एका छोट्या फ़र्म मधे नोकरी मिळायला फ़ारशी काही अडचण आली नाही. फ़र्म छोटी असल्याने बहुविध कामे तिला करायला लागायची. पण मुळातच कष्टाळु असलेल्या अनुला कोणत्याच कामाचा बोजा वाटला नाही की कोणतेही काम शिकायला कमीपणा वाटला नाही. सुरुवातीचे काही दिवस ती फ़ोन अटेंड करणे, फ़र्म मधे असलेल्या लोकांची हजरी मांडणे, वेळ पडल्यास बॅंकेत जाणे, आलेले अन जाणारे कुरीयर पहाणे आणि त्याच्या नोंदी ठेवणे एवढेच काम ती करत होती. पण तिच्या कामाचा उरक आणि ग्रास्पींग कपॅसिटी पाहता तिच्यावरच्या कामाची जबाबदारी वाढु लागली. अन आधीची किरकोळ कामे नव्याने आलेल्या मुलीवर सोपवली गेली. थोडक्यात अनुचे प्रमोशन झाले ते ऑफ़ीसर म्हणुनच. ऑफ़ीसर झाल्यावर अर्थातच टेबलवर कंप्युटर आला त्याला नेट कनेक्षन आले. बर फ़र्म काही फ़ार मोठी नसल्याने मोठ्या कंपन्यांमधे जसे सोशल साईट्स बॅन असतात तसे काहीच नव्हते. पण अनुने अजुन तरी आपले कोणत्याच सोशल साईटवर अकाउंट काढले नव्हते.

अशातच एकदा आपली कामे संपवुन खुर्चीत मागे मान टाकुन निवांत बसलेली असतानाच तिचा फ़ोन वाजला. फ़ोन होता कविताचा...

"हाय अनु कशी आहेस? अन आहेस कुठे तु काहीच संपर्क नाही ग आपला बरेच महिन्यात.".... इती कविता

कविताचा आवाज ऐकुन अनुचे मन काही क्षण कॉलेजचा फ़ेरफ़टका मारुन आलेच...

"हाय कवे मी मस्त मजेत आहे, तु कशी आहेस ग??? माझ्या नोकरीमुळे कुणालाच भेटायला फ़ारसे जमत नाही ग. अन तुला माहीतच आहे आईची तब्बेत बरी नसते त्यामुळे सुट्टीचा दिवस मी पुर्णवेळ आईसमवेत असते. माझ्याशिवाय कोण आहे ग तीला??? बाबा अन दादा एका कार अपघातात गेले हे तुला माहिती आहेच. त्या दोघांच्या आठवणीने ती थोडी हळवी झाली क्षणभर. बाकी बोल आज कशी काय आठवण आली माझी?"

अग अनु तुझा कुणाशीच काही कॉंटॅक्ट नाही ना अन आपला ग्रुप नेहमीच तुला मिस करतो म्हणुन आम्ही सगळ्यांनी ठरवलय की अगदी नेहमी भेटायला जरी नाही जमले तरी आपण सोशल साईट्सच्या माध्यमातुन एकमेकांच्या संपर्कात राहु. तेवढच तुलाही तुझ्या नेहमीच्या रुटीनमधे बदल होईल."

अनुला अजुनही तिच्या बोलण्याचा काहीच अर्थबोध होत नव्हता.

" कवे म्हणजे ग काय???"

"अग बयो आम्ही फ़ेसबुक आणि ऑर्कुटसारख्या सोशल साईट्सवर खुप धमाल करतो. कधी एकमेकांना मेसेजेस पाठवुन संपर्कात राहतो तर कधी ग्रुपचॅट मधे मजा मस्ती करतो. ए अनु तु पण ये ना ग या सोशल साईट्स वर."

अन अशा तर्‍हेने अनुचा ऑर्कूट आणि फ़ेसबुकवर श्रीगणेशा सुरु झाला. आणि अनु तिच्या ग्रुपच्या परत संपर्कात आली. अशा तर्‍हेने एकमेकांशी संपर्क ठेवणे यात तिला खुप मजा वाटु लागली. कविता बरोबरच सुलु, आशु, मिनी, अंकीता, मनोज, राहुल, प्रसाद, दिपक, अनुज असे सारेच नेहमीच ऑनलाईन भेटु लागले. आपल्या कामाची सांगड घालत तिचा दिवसातला थोडा वेळ मस्त मजेत जाऊ लागला. या सर्वांबरोबरच मित्रांचे/ मैत्रिणींचे मित्र/ मैत्रिणी पण तिला रिक्वेस्ट टाकुन आपली मैत्रिण बनवु लागले. पण अर्थातच आपल्या ग्रुपपैकी कॉमन फ़्रेंड कोण आहे का हे मात्र ती आवर्जुन बघत होतीच. असेच काही दिवस गेले अन एक नवी रिक्वेस्ट आली. म्युच्युअल फ़्रेंडस मधे कोणीच नव्हते. काय करावे हे समजेना तिला... आलेल्या रिक्वेस्ट स्विकारताना खुपच चोखंदळ असायची अनु. तब्बल ३ आठवडे गेल्यावर तिने रिक्वेस्ट अ‍ॅक्सेप्ट केली. ते सुद्धा त्या व्यक्तीचा मेसेज आल्यावरच. " काय हो फ़्रेंड रिक्वेस्ट स्विकारायला एवढे दिवस तर आयुष्याचा जोडीदार शोधायला किती वेळ घ्याल???"  मनाशीच ती विचार करते होती की साउंड्स इंटरेस्टीग... छान पर्सनॅलिटी दिसतेय. बघुया रिक्वेस्ट अ‍ॅक्सेप्ट तरी करुया. अगदीच तसं काही वाटलं तर आपल्या लिस्ट मधुन काढुन टाकायचे. अशा रितीने हर्षीत तिच्या फ़्रेंड लिस्ट मधे आला.

सुरुवातीला काही दिवस मेसेज मधुन बोलताना दोघेही एकमेकांना अहो जाहो च्या औपचारीकतेने बोलत होते पण ही औपचारीकता केव्हा गळुन पडली ते दोघांना पण समजले नाही. या बोलण्यातुन एकमेकांच्या बद्दल जुजबी माहिती दोघांनाही झाली होती. हर्षीत एका फ़ॉरेन कोलॅबरेशनच्या आय टी कंपनीत मॅनेजर पदावर होता. अगदी वयाच्या २६ व्या वर्षीच त्याने हे पद त्याच्या हुशारीने आणि मेहनतीने कमावले होते. सोशल साईट्सवर अधुन मधुन यायचा तो. अन असच एकदा सर्फ़ींग करता करता अनुच्या डिपी ने त्याचे लक्ष वेधुन घेतले होते. एक अतीशय सुंदर असा सुर्योदयाचा टिपलेला फ़ोटो तिच्या डिपीवर विराजमान होता. मेसेजमधुन बोलता बोलता एकमेकांचा चॅट आयडी मागुन घेउन आता दोघेही चॅटवर बोलु लागले होते. खुप वेगवेगळ्या विषयावर दोघेही वेळ मिळेल तसे गप्पा मारत रहायचे पण अर्थातच आपापली कामे संभाळुनच.

सहा महिने होऊन गेले होते दोघांची ओळख होऊन. दोघांनाही एकमेकांशी बोलल्या वाचुन चैन पडत नव्हते एवढी सवय झालेली एकमेकांना. आज अनुराधाची राधा झाली होती तर हर्षीतचा हर्षु झालेला. ऑफ़ीसमधे आल्यावर कंप्युटर चालु करुन चॅट विंडो ओपन करुन पहिला गुड मॉर्नींगचा मेसेज एकमेकांना पाठवला जायचा. स्टेटस कसेही असो. अनु आलेली असो वा नसो. अनुचे ऑफ़ीस टायमींग १० चे असल्याने साहजीकच ती हर्षीत ऑनलाईन आल्यानंतरच यायची. अनु आल्यावर हर्षीतचा ऑफ़लाइन मेसेज बघुन आनंदीत व्हायची. अन मग ती पण तिथे विश करायची. मग आपापली कामे बघत अधुन मधुन एखाद दुसर्‍या वाक्याने संवाद चालु रहायचा ते साधारण दोन वाजे पर्य़ंत. दोन नंतर दोघेही तसे थोडेफ़ार मोकळे व्हायचे. अन मग छान गप्पा चालु व्हायच्या. आजवर दोघांनीही खरे तर फ़ोटोत पण एकमेकांना पाहिले नव्हते की सेलफ़ोन नंबर पण एक्सचेंज केले नव्हते. अशातच दोन तीन दिवस अनु आई जास्तच आजारी असल्याने ऑफ़ीसला गेलीच नाही. त्यामुळे हर्षीतला ती चॅटवर भेटलीही नाही. काही काम असु शकेल म्हणुन त्याचे पहिल्या दिवशी फ़ारशी काळजी केली नाही. पण दुसर्‍या दिवशी पण ती भेटली नाही म्हणल्यावर त्याला उगाचच अस्वस्थ वाटु लागले. तिच्या काळजीने तो बेचैन झाला. कामात लक्षही लागेना. बर तिचा नंबर नसल्याने तिचा काहीच अतापता समजेना. असे तीन दिवस गेले. अन या तीन दिवसातले त्याचे सगळे ऑफ़लाइन मेसेजेस बघुन ती पण बेचैन झाली. ही बेचैनी कसली हे समजेना. अनु तीन दिवस नसल्याने आजही ती येते का नाही कुणास ठाऊक म्हणून त्याने आज चॅटवर काहीच मेसेज टाकला नव्हता. पण अनुनेच सकाळची कामाची गडबड आवरुन १२ ला त्याला मेसेज टाकला की मी आज आलेय पण तुफ़ान कामे पेंडींग आहेत आपण लंच नंतर बोलुयात का? तिचा मेसेज बघुन तो हरकुन गेला आणि म्हणाला राधा काही हरकत नाही, टेक युवर ओन टाईम, फ़्री झालीस की बोल. पण मला हे सांग आधी की तु कशी आहेस? तुझी तब्बेत कशी आहे? त्यावर अनुने रिप्लाय टाकला मी ठीक आहे रे अन माझी तब्बेत पण उत्तम आहे. कामे निपटुन येतेच मी थोड्यावेळात.
अनु : " हाय हर्षु, बोल आता..."
हर्षु : अग काय हे कुठे पत्ता होता तुझा. तीन दिवस नव्हतीस तु तर ते मला तीन वर्षासारखे वाटले. किती मिस केले तुला मी. असे मला न सांगता गैरहजर रहात जाउ नकोस बाई तु."
अनु : "अरे अरे अरे !!! थांब थांब जरा..." अरे त्या दिवशी घरी गेले अन आईची तब्बेत जरा जास्तच बिघडली. तुला तर माहितीच आहे बाबा आणि दादा एका कार अपघातात गेल्यापासुन आईची मानसीक अवस्था थोडे नाजुकच झालीय. त्यात त्या दोघांचे पहिलेच वर्षश्राद्ध परवा होते त्याची पण सारी तयारी मला एकटीलाच करायची होती. मी खरे तर तुला सांगणार होते पण एक दिवस आधीच जास्तीची रजा अचानक पडल्याने तुला काहीच सांगता आले नाही. बर फ़ोन करावा तर आपले नंबरही एकमेकांकडे नाहीत.
हर्षु : "ओह...!!! सॉरी राधा... पण काय करु ग तुझ्याशी बोललो नाही तर चैन नाही पडत ग. बर माझा नंबर घे म्हणुन त्याने स्वताचा मोबाईल नंबर तिला दिला अन सांगितले जेव्हा तुला वाटेल की आपला नंबर द्यायला हरकत नाही तेव्हा तु मला तुझा नंबर देउ शकतेस. मला कधीही फ़ोन कर."
अनु : थॅंक्स हर्षु.

एवढ्या संवादानंतर अचानकच त्याला साहेबाने बोलवले म्हणुन " आलोच ग थोड्या वेळात बॉस हाका मारुन राहिलाय. " असे सांगुन तो चॅटवरुन ऑफ़ झाला. साडेपाच वाजले तरी तो आला नाही. थोडीशी हिरमुसली होऊन ती ऑफ़ीसमधुन बाहेर पडली.

दुसर्‍या दिवशी तिने ऑफ़ीसला आल्यावर त्याचा मॉर्नींग मेसेज आहे का पाहिले. पण आज तो मेसेज नव्हताच. वाट बघुन तिने शेवटी १२ च्या दरम्यान, " हाय हर्षु, कुठे आहेस रे तु? किती वाट पहायची माणसाने?" असा मेसेज टाकला. त्यावर तब्बल एक तासाने उत्तर आले. " ओहो...!!! कुणीतरी आपली वाट पहातय ही भावनाच किती सुखकर असते नै?" राधे मी पण अशीच वाट पाहिली ग परवा. रोज बोलणारे आपण एक दिवस जरी बोललो नाही तर कसतरीच होतं गं. तुला नाही असे वाटतं?" अन हो म्हणत राधानेही कबुली देउन टाकली.
"  राधे ऐक नं जरा. समजा मी अचानक तुझ्या ऑफ़ीसमधे तुझ्या समोर आलो तर?"
"  अरे कधी येणारेस?"
"  ए वेडाबाई, समज मी आलो तर? असे विचारतोय ग. कसे स्वागत करशील माझे?"
राधा क्षणभर शांतच राहिली.
"  का ग नाही करणार का स्वागत माझे? मी आलो भेटायला तर आवडणार नाही का?"
"  नाही नाही रे तसं नाही हर्षु, मला तुला भेटायला आवडेल पण असे अचानकच तु विचारल्याने मी भांबावलेय रे. नेटवर भेटलेल्या अशा कोणाही व्यक्तीला मी अजुन प्रत्यक्ष भेटलेले नाहीय. माझ्या लिस्टमधे सारे माझ्या ओळखीचे रादर माझ्या कॉलेजमधले सिनीयर आणि ज्युनियर्स आहेत. या व्यतिरीक्त असलेला तु एकटाच असा आहेस की ज्याच्याशी मी मैत्री केलीय. अन ती पण मनापासुन. माझी सारी सुख दुःखे तुझ्याशी शेअर करतेय. एक प्रकारचा विश्वास वाटतो तुझ्याबद्दल मला म्हणुनच ना?"
"  हो ना राधे? मग सांग न मला. कसे स्वागत करशील? मी दिसल्यावर तुझ्या चेहर्‍यावर काय भाव असतील हे ऐकण्यास मी आतुर आहे ग."
" हर्षु आजवर आपण एकमेकांचा आवाजही ऐकलेला नाहीय की एकमेकांना फ़ोटोतुनही पाहिलेले नाहीय. तसा आग्रह आपण दोघांनीही कधी धरला नाही. पण आपल्या गप्पातुन आपल्या वेव्हलेंथ जुळत गेल्या अन आपली छान अशी मैत्री झाली. त्यामुळे तु कसा असशील याची मी जरी मनात कल्पना केलेली असली तरी जर तु प्रत्यक्षात तसा नसलास तरी मला काहीही फ़रक पडत नाही. सो तु भेटल्यावर माझ्या चेहर्‍यावर फ़क्त आणि फ़क्त आनंदाचेच भाव असतील की माझा एक छान मित्र मला भेटला. अन त्याच आनंदाच्या भरात मी तुझ्याशी मस्त शेकहॅंड करेन. आमच्या गेस्ट रुममधे आपण छानशी कॉफ़ी घेउ अन ती घेता घेताच मी पण तुझ्या चेहर्‍यावरचे भाव निरखत बसेन."
" अरे व्वा माझ्यासारखा एवढा छान मित्र प्रत्यक्षात भेटल्यावर फ़क्त एक कप कॉफ़ी? "
"  हो मग अजुन काय देणार मी? इथे बाकी काही ट्रीट मीळत नाही रे. "
"  ओक्के मॅडम कॉफ़ी तर कॉफ़ी... पण आता जरा घड्याळाकडे बघा. आज जायचे नाहीय का घरी? आई वाट पहात असेल न?"
"  हो रे. तुझ्याशी बोलता बोलता माझे टेबल आवरणे चालुच होते. निघतेच आता पाच मिनीटात. "
" ओके...! बाय राधे नीट जा गं. गाडी नीट चालव. जपुन जा. बाय."
" हो रे हर्षु. मी नीट जाईन. गाडी पण नीट जपुन चालवेन. बाय. "

असेच दिवस चाललेले. दोघांच्या रोजच मस्त गप्पा व्हायच्या अगदी सगळ्या विषयांवर. अन या गप्पांमधुन दोघे मनाने अजुनच जवळ जवळ येत चाललेले. पर्सनल गोष्टीही एकमेकांच्यात शेअर केल्या जाउ लागल्या. अन अशाच गप्पांमधे अनुने आपला फ़ोन नंबर पण त्याला शेअर केला होता. पण अजुनतरी एकमेकांचा फ़ोन झाला नव्हता. तसेच दोघांच्या बर्थ डेट्स पण शेअर झाल्या. हर्षीतचा वाढदिवस तारखेने १५ ऑगस्ट अन तिथीने गोकुळ अष्टमी. अन अनुचा वाढदिवस १४ जानेवारी संक्रांतीचा. यावर हर्षीत म्हणाला पण राधे तरीच तुझ्या बोलण्यात वागण्यात एक गोडवा असतो.

एकेदिवशी.....

"ए राधा आपले नंबर एकमेकांकडे असुनही आजवर आपण एकमेकांशी बोललेलो नाहीय. केव्हा बोलायचे ग आपण? तसही इथे बोलतोच ग आपण पण मला तुझा आवाज ऐकावासा वाटतोय ग."

" हर्षु तु करु शकतोस फ़ोन पण लंच मधे कर. म्हणजे मला निवांत बोलता येइल. म्हणजे साधारण १.३० ते २ च्या दरम्यान. ओके? "

हर्षभरीत झालेला हर्षुने लगेच सहमती दर्शवली. अन मग ती तिच्या कामाला लागली अन तो त्याचा कामात गढुन गेला. पण कामात कितीही गढुन गेले असले तरीही काम करताना मात्र मनात एकमेकांचे विचार चालुच होते. की काय बोलायचे तिच्याशी? कसे बोलायचे? माझा आवाज ऐकुन ती काय म्हणेल? तिचा आवाज कसा असेल?
अन तिच्या मनात तर आपन रोज तर बोलतो पण आता हा फ़ोनवर काय बोलेल? कसा असेल त्याचा आवाज? आज प्रथमच एकमेकांशी बोलणार आहोत तर आपण नीट बोलु शकु का? अन एवढे का धडधडतय मला...

ती दीडला लंचला गेली. अन पाच मिनीटातच तिचा सेलफ़ोन वाजला. नंबर तिने सेव्ह केलेला होताच. त्यामु्ळे त्याचाच फ़ोन आहे हे लगेचच समजले.

" हाssssय राधा"
" हाssssय़ हर्षु"
.
.
.
.
.
.
.
मधे काही क्षण शांतता...

" का ग राधे काय झाले बोलत का नाहीस?"
" काही नाही रे मी रोज ज्याच्याशी बोलते त्याचा प्रत्यक्ष आवाज ऐकुन मला एवढा आनंद झालाय ना शब्दच फ़ुटत नाहीयेत."
" राधे फ़ोनवर बोलल्यावर अशी अवस्था झालीय तुझी तर मग प्रत्यक्ष भेटशील तेव्हा??" इकडे अनु लाजुन चुर झाली.
" बाय द वे राधु तुझा आवाज खरच खुप गोड आहे ग."
" थॅंक्स हर्षु... आणि तुझाही एकदम भारदस्त आहे आवाज."
" झाले जेवण तुझे?"
" चालु आहे बघ तुझ्याशी बोलता बोलता. पण जातच नाहीय."
" का ग राधे? "
" तुझा आवाज ऐकुनच माझे पोट भरलय."
"  हायला... मग मी पुन्हा फ़ोन नाही करायचा हा..."
" का रे का?"
" अग नुसता माझा आवाज ऐकुन पोट भरले तर थोडे दिवसांनी दिसेनाशी होशील न तु. "
" इश्य काहीतरीच काय रे?"
" हाsssssय मार डाला, काय छान लाजतेस ग तु. ए राधु परत म्हण ना इश्य.:
" इश्य जा बाबा..."
" हाय हाय !!!"
" असे इश्य म्हणुन लाजलेले ऐकायला आता रोजच फ़ोन करावा लागेल मला."
.
.
.
.
.
" काय ग करु ना?? गप्प का झालीस? आवडले नाही का माझे बोलणे?"
" नाही रे हर्षु. तुच तर असा आहेस की मला ज्याच्याशी खुप बोलावेसे वाटते. पण खरच मला भांबावल्यासारखे झालेय."
" ह्म.... मी समजु शकतो. बर ऐक, आता शांतपणे जेवुन घे तु नाहीतर माझ्याशी बोलायच्या नादात टिफ़ीन तसाच राहील. आपण नंतर बोलु."
" ओके, ठीक आहे. तसही माझे लंच टाइम संपत आलाय. लंचनंतर एक मीट आहे माझी ऑफ़ीसमधे. ती झाली की मी तुला पिंग करेन. चालेल??"
"  यस बॉस, चालेल... "
" चल बाय ठेवु फ़ोन? "
" हो ठेव..."
" तु आधी ठेव बरे."
" नाही तु आधी. "
"  असे रे काय हर्षु? प्लीज ठेव ना तु आधी."
" ओके बर बाई मी आधी ठेवतो."

आता रोजच थोडावेळ फ़ोनवर बोलणे होऊ लागले. अन त्यामुळे ते दोघे अजुनच जवळ आले. आता दोघांनाही ओढ लागलेली ती एकमेकांना बघायची. पण दोघेही एकमेकांकडे तसा विषय काढत नव्हते. यातही बराच काळ निघुन गेला.

का असे कोणी मनात गुंतुन जाते?
का डोळ्यात असे भाव मनीचे फ़ुलते?
का गुज मनीचे ओठांवर येते?
अन ओठांवर हलके स्मित पसरते...
का तुझ्या मारव्याचा मनी ध्यास आहे?
का अजुनी श्रावणाचा मधुमास आहे?
का तुझ्या आठवानी गळा दाटताहे?
तुला भेटण्याची मनी आस आहे.

अन एकेदिवशी हर्षीत अनुला म्हणाला, " राधे आपण जवळ जवळ दीड दोन वर्ष होऊन गेले एकमेकांशी बोलतोय, गप्पा मारतोय, बर्‍यापैकी एकमेकांना ओळखतोय, एकमेकांच्या आवडी निवडी जाणुन आहोत. पण तुला असे कधी नाही वाटत का की आपण ज्याच्याशी बोलतो तो कसा आहे दिसायला त्याला बघावे म्हणुन."
" हर्षु मला तुला बघावेसे तर वाटतेच रे. पण एक अनामिक भितीही वाटते."
" कसली ग भिती??"
"  माहित नाही रे, पण वाटते. "
"  का ग काय झाले ग? "
" मी ज्यांना खुप जवळचे मानते ना? ती लोक काही न काही कारणाने माझ्यापासुन तुटतात रे. "
" ए वेडुले असे काही नसतं गं."
" माझे मन खरच फ़ार वेडे आहे रे. त्यात बाबा अन दादा गेल्यापासुन तर खुपच हळवे झालेय. "
" हे बघ असा काहीही विचार करु नकोस. ऐक, मी माझा फ़ोटो तुला मेल करतोय. बघ तु. तुझा मित्र कसा आहे ते. अन तुला जेव्हा वाटेल तेव्हा तु तुझा फ़ोटो मला मेल कर."    पण मला खरच एवढ्या गोड आवाजाची मालकीण कशी आहे ते बघायची खुप उत्सुकता आहे. "
" समजा मी माझ्या गोड आणि सुंदर आवाजाप्रमाणे तशी नसले तर?"
" राधा हेच ओळखलस का ग मला एवढ्या दिवसात?"
" असे नाही रे, मी सहजच विचारले रे. "
" हे बघ राधु तु कशीही असलीस दिसायला तरी आपल्या नात्यात कधीच दुरावा येणार नाही. "
" सेम हियर हर्षु. माझ्या लेखी दिसण्यापेक्षा स्वभाव कसा आहे, तुझे मन कसे आहे याला जास्त महत्व आहे."
" हो ना? मग उगाचच काहीही विचार करत बसु नकोस. "
" ह्म, माझा फ़ोटो मी उद्या मेल करेन तुला चालेल? "
" चालेल. मी थोड्यावेळात माझा फ़ोटो तुला पाठवत आहे. "
अन थोड्याच वेळात अनुच्या मेल मधे हर्षुचा मेल येउन धडकला. मेल ओपन करुन अनु त्याच्या फ़ोटोकडे पहातच राहिली. गोरापान अन एकदम राजबिंडा होता दिसायला हर्षु. अंदाजे उंची सहा फ़ुट तर असेलच असा तिचा अंदाज. आता मात्र स्वताचा फ़ोटो पाठवायला तिचे मन का कु करु लागले. पण हर्षुला कबुल केल्याप्रमाणे तिने स्वताचा फ़ोटो पाठवायचे ठरवलेच. मोबाईलवर असलेला कोणता फ़ोटो पाठवावा याचा विचार ती करु लागली. सेलफ़ोनमधे काढलेले बरेच फ़ोटो होते. त्यातला एक गुलाबी ड्रेसमधला फ़ोटो तीला स्वताला खुप आवडायचा, तोच फ़ोटो पाठवायचे ठरवले तिने. अन दुसर्‍या दिवशी सकाळे ऑफ़ीसमधे आल्या आल्या डाटा केबल आणुन तिने फ़ोनवरुन फ़ोटो कंप्युटरवर घेउन हर्षुला मेल केला.
    आज सकाळपासुन हर्षुचा काहीही मेसेज आलेला नव्हता की तिचा फ़ोटो मिळाल्याचा रिप्लायही आला नव्हता. दुपारचे तीन वाजुन गेले. आता मात्र ती कासावीस झाली. कुठे आहे हा? काहीच रिप्लाय कसा नाही? माझा फ़ोटो नसेल का आवडला? अशा विचारात ऑफ़ीस सुटायची वेळ होत आली तरी काहीही रिप्लाय नाही. आता ती टेबल आवरताना पीसीवरच्या ओपन असलेल्या विंडोज एक एक करत बंद करत असतानाच हर्षुची चॅट विंडो ओपन झाली.
अन " सॉरी राधुडे, आज सकाळपासुन एक क्लायंट येउन बसलेला, त्याच्याबरोबर एक मीट होती ती आत्ता आवरली." त्यामुळे आज दिवसभर तुझ्याशी बोलता आले नाही की तुझ्या मेल ला रिप्लाय देता आला नाही. सॉरी ग."
" इट्स ओके रे", असे म्हणत स्वताच्या मनाला मात्र तिने त्याच्या पासुन लपवले.
" असे कसे राधे मला माहितेय तु फ़ोटो पाठवल्यावर माझ्या रिप्लायची वाट नक्की पहात असणार अन माझा रिप्लाय आला नाही म्हणुन नाराज झाली असणार.  हो ना? "
" हर्षु........ "
" राधे मी तुला आता चांगलच ओळखायला लागलोय ग. असो.... माझ्या मैत्रीणीची जी छबी माझ्या मनात होती तशीच आहेस तु. अगदी स्मार्ट, निरागस, चेहर्‍यावर ओतप्रोत असलेला गोडवा..... आहाहा!!! " बर ऐक तुझी जायची वेळ होत आलीय, आपण उद्या बोलुया, माझे काम अजुन तास दोन तास चालणार आहे."
" हर्षु......... बर ओके... मी निघते आता. "
" नीट जा ग. गाडी हळु चालव. बाय. "
" बाय... टाटा. "
अनु एका वेगळ्या आनंदातच गाडीवरुन निघाली. त्या आनंदात घर केव्हा आले ते समजलच नाही. आई वाट पहातच होती. अन हल्ली आपल्या लेकीच्या चेहर्‍यावर पहिल्या पेक्षा जास्त उत्साह अन आनंद दिसतो. एकदम टवटवीत असते अनु हे तिच्यातल्या आईने जाणले होतेच. तरी पण तिने विचारलेच, " काय ग अनुबाळा आज कसला एवढा आनंद दिसतोय तुझ्या चेहर्‍यावर? तशी हल्ली प्रसन्न दिसतेसच पण आज मात्र जरा जास्तच दिसतेस." " काही नाही ग आई विशेष, हल्ली माझे सगळे फ़्रेंडसर्कल माझ्या संपर्कात असते ना म्हणुन असेल." असे सांगत वेळ मारुन नेली. पण आईला मात्र ते काही फ़ारसे पटले नाही असे तिच्या चेहर्‍यावरचे भावच सांगत होते. पण तिने अनुला फ़ारसे काही खोदुन खोदुन विचारले नाही. आपल्या लेकीवर खुप विश्वास होता. वेळ येताच पोर नक्की सांगेल जे काही असेल ते. असा विचार करुन ती शांत बसली. गाणी गुणगुणतच अनु फ़्रेश होउन स्वैपाकाला लागली. इन मिन दोन माणसांचा तो स्वैपाक पण आज मात्र तो करायलाच वेळ लागला. हर्षुच्या विचारात वेळ कसा गेला हे समजलेच नाही.
आपण हल्ली सारखाच हर्षुचा विचार करत असतो. काय झालेय काय आपल्याला? अन कालपासुन म्हणजे त्याचा फ़ोटो पाहिल्यापासुन तर त्याच्या विचाराने तिचा पिच्छाच सुटला नव्हता. आपण बोलतो रोज अन आता आपण एकमेकांना आपले फ़ोटो पण दिलेत पण........................... पुढे काय? हर्षुच्या मनात काय असेल? एक निखळ निरागस मैत्री की त्यापेक्षाही जास्त? अन आपले काय? आपण त्याच्याकडे अजुन तरी फ़क्त मैत्रीच्याच नात्याने बघत आहोत का? हे असे त्याचा विचार करणं, रोजच्या होणार्‍या गप्पा सारख्या सारख्या मनात घोळणं... हे आहे तरी काय? अशा विचारातच तिला सोशल साईटवर वाचलेली एक कविता उगाचच आठवुन गेली.

कुणा भाग्यवतीसाठी
तुझ्या श्वासाची प्रतिक्षा
माझी वेडी वाट
आसवांची लाट........... तुझ्यासाठी

तुला कळो वा ना कळो
मला सारखे जाणवे
माझा श्वास...हास्य...मौन
माझे नित्याचे जीवन.........तुझ्यासाठी

कुणा भाग्यवतीसाठी
तुझे शब्द.... तुझी प्रित
माझा श्वास.....माझी वाट
माझ्या आसवांचे दव....... तुझ्यासाठी

खरच ती भाग्यवती मी असेन का? जे माझ्या मनात आहे तेच त्याच्या मनात असु शकेल का? या विचारात रात्री केव्हा झोप लागली ते अनुला समजलचं नाही.
सकाळी सुद्धा अशाच छान मुडमधे प्रसन्न वातावरणात घरातली कामे अन स्वताचे आवरुन अनु ऑफ़ीसला जायला निघाली अन आईने हाक मारली, " अनुबेटा जरा इकडे ये ग. "
" काग ग आई? "
" अग तुला वेळ आहे ना ग? जरा इकडे येतेस? बोलायचेय तुझ्याशी. "
" आई मी गाडीवरुन जात असल्याने १०/१५ मिनीटे आहेत गं, बोल तु. तुझी तब्बेत बरी आहे ना गं? काही होतय का? "
" नाही ग बेटा, मला नाही काही होत. अन मी काय आता त्याने बोलवण्याची वाट बघतेय ग."
" आई............................................ नको ना ग असे बोलुस." असे म्हणत अनु जाम रडवेली झाली. अन आईला गळामिठी घातली.
" अग पोरी एक ना एक दिवस हे होणारच आहे. पण मला तुझी काळजी वाटतेय ग. अन तुझ्या डोक्यावर अक्षदा पडल्याशिवाय मी काही जायची नाही बघ. "
" आई बास झाले हा तुझे असे बोलणे. मी जातेच कशी ऑफ़ीसला. "
" अग थांब अनु. काल शेजारच्या काकु आलेल्या त्या तुझ्या लग्नाबद्दल विचारत होत्या. मी मेली इतके दिवस माझ्याच दुःखात चुर होऊन बसलेले. त्यांनी विचारल्यावर माझे डोळे उघडले बघ. पण मी त्यांना सांगितलेय की एक दोन दिवसात अनुशी बोलुन तुम्हाला काय ते सांगते. अग त्यांच्या ओळखी भरपुर आहेत त्यामुळे नात्यात अन ओळखीत काही मुले लग्नाची आहेत म्हणुन तुझ्याबद्द्ल विचारत होत्या."
" आई एवढ्यात काय ग मला घरातुन घालवायची घाई तुला?"
" अग पोरी सगळ्या गोष्टी वेळच्या वेळी झालेल्या बर्‍या. "
" बर ओके.... मी पळते आता. मला उशीर होईल अन बॉस उगाचच रागवेल मला. आपण यावर संध्याकाळी बोलु." असे म्हणुन अनु निघालीच लगेच.

आज ऑफ़ीसात एवढे काम आलेले की लंच पर्यंत अनुला डोके वर काढायलाही फ़ुरसत झाली नाही. हर्षुची चॅट विंडो दोन वेळा पॉप अप झाली. पण छे आज कामाचाच लोड एवढा होता की सर्व काम आवरायलाच एक वाजुन गेला. मग लंच टाइम. त्यामुळे तिने आज हर्षुला फ़ोन करायचे ठरवले. अन पटपट जेउन घेउन तिने फ़ोन लावलाच. फ़ोन उचलल्या उचलल्या अनुने बोलायच्या आधीच..... " ओहो आज स्वता फ़ोन केलाय? आज दिवस कुठे उगवलाय? अन सकाळपासुन कुठे गायब?"
" अरे काय करु? आज काम खुप आलय, जरा सुद्धा उसंत नाही. म्हणुन म्हणले आज आपणच फ़ोन लावावा अन गप्पा माराव्यात. "
" ओके ओके... कशी आहेस तु राधे?"
" मी काय? मस्तच अन आनंदात अन आत्ता तुझ्याशी बोलतेय त्यामुळे डबल आनंद."
" आहा...!!! अशीच आनंदात रहा."
" ती तर काय तु भेटल्यापासुन आहेच मी आनंदात. "
" भेटल्यापासुन? आपण कुठे कधी भेटलोय?"
" अरे देवा !!! तसं नाही रे."
" मग ग कसं राधे?"
" अरे आपली ओळख सोशल साईट वर झाली त्याबद्दल बोलतेय. ऑनलाईन भेट रे. "
"  अच्छा.... आय सी... असे आहे तर.... ह्म्म्म....." " पण राधुकले हा आनंद अजुन वाढावा द्विगुणीत व्हावा असे नाही वाटत का तुला?"
" म्हणजे रे काय हर्षु?" आनंद कुणाला नको असतो का रे?"
"  मग तु अजुन आपल्या प्रत्यक्ष भेटीला अनुकुल का नाहीयेस?"
" ...................."
"  काय ग राधे गप्प का? नाही भेटावेसे वाटत का?"
" वाटते रे हर्षु. खुप वाटते तुला भेटावेसे. पण.......... "
"  पण काय राधे? " अजुनही भिती आहे मनात? माझ्यावर विश्वास नाही?"
" नाही रे हर्षु, तुझ्यावर विश्वास आहे रे. पण मी अजुन अशी कधी कुणाला भेटायला गेलेले नाहीय ना."
" ओके, माझी काही जबरदस्ती नाहीय राधे, जेव्हा तुला वाटेल मनाला पटेल तेव्हा तु सांग मला. तेव्हा भेटु आपण. मला तुझ्या मनाविरुद्ध काही करायचे नाहीय. पण एक मात्र आहे मी आपल्या प्रत्यक्ष भेटीकडे डोळे लावुन बसलोय एवढे मात्र नक्की."
" सॉरी हर्षु. रागवु नकोस रे. प्लीज मला जरा समजुन घे रे. पण एक मात्र आहे तो दिवस माझ्यासाठीही आनंदाचा असेल. मी पण आपल्या भेटीकडे डोळे लावुन बसलेय. आपली पहिली भेट. "
" ए वेडाबाई मी का रागवु तुझ्यावर? टेक युवर ओन टाईम." " बर चल बराच वेळ झालाय. तुला काम आहे ना? आपण काम करत करत चॅट वर बोलु."
" ओके चल आलेच मी तिकडे. इथे तात्पुरता बाय."
अनु जागेवर जाउन बसली अन विचार करु लागली. काय करावे? जावे का भेटायला? पण एक मात्र नक्की की लवकरच आईच्या कानावर आपल्या आणि हर्षुच्या मैत्रीबद्दल सांगायला हवे. अन हो आईशी बोलुन तिच्या संम्मत्तीनेच हर्षुला भेटायचे की नाही ते ठरवु. त्याला भेटायला आई नाही म्हणणार नाही हे नक्की. एक मात्र होते की तिने अजुनपर्यंत आपली खास मैत्रिण कविता हिला पण हर्षुच्या मैत्रीबद्दल सांगितले नव्हते. सकाळी आईने काढलेला विषय संध्याकाळी परत निघणारच होता. तेव्हाच आईशी बोलायचे असे ठरवुन ती आपल्या कामाला लागली. लंचमधल्या फ़ोननंतर हर्षुशी थोडेफ़ार बोलणे झालेच. मात्र हा विषय सोडुन. इकडच्या तिकडच्या गप्पा. संध्याकाळी अनु नेहमीप्रमाणेच घरी आली तर आई तिची वाटच पहात होती. शेजारच्या काकुही आलेल्या होत्या. फ़्रेश होऊन दोघींना चहा केला. थोडे पोहे केले अन डिश घेउन ती आईच्या खोलीत आली.
" अनु तु पण घे ग पोहे आमच्याबरोबर." इती दामले काकु .
"  हो काकु, तुम्ही अन आई घ्या मी आलेच तोवर चहा घेउन. "
" ये लवकर, आपण एकदमच घेउ या. चहा कर सावकाशीने. "
"  आलेच काकु. आई तु चहा घेशील ना जरा?
"  हो बाळा अर्धा कपच. "
चहाचे आधण ठेवता ठेवता आईशी काय बोलायचे अन कसे बोलायचे याची मनात जुळवाजुळव चालु होतीच.
" अरे हे काय? पोहे गार होतात न, तुम्ही करा न सुरुवात. "
" अनु अग असु दे ग आपण तिघी करु एकदम सुरुवात खायला. रोज आपण दोघीच असतो. आज या दामले वहिनींबरोबर... "
" अनु पोहे मात्र झकासच झालेच हा. आता कांदेपोह्याची सुरुवात कधी करायची? " दामले काकुंनी डायरेक्ट विषयालाच हात घातला.
" काय हो काकु? मला नाही एवढ्यात लग्न करायचे."
" अग असे कसे? आता तु २३/२४ ची आहेस. वेळेवर लग्न झालेले बरे असते. अन आता सुरुवात करु तेव्हा कुठे वर्षभरात ठरेल लग्न."
" ह्म खरय काकु तुमचे पण मला विचार करायला जरा वेळ हवाय. चालेल ना?"
" चालेल ग. "
पोरीने आपल्याला अगदीच धुडकावुन लावले नाही यात समाधान मानत दामले काकुनी पोहे खाउन चहा घेउन निरोप घेतला. अन अनुच्या आईलाही थोडे हायसे वाटले. आज घरी आल्यावर थोडा नाश्ता झाल्याने अन सकाळचे थोडेफ़ार शिल्लक असल्याने स्वैपाकाची फ़ारशी गडबड नव्हती.  त्यामुळे अनु आईच्याच रुममधे घुटमळु लागलेली पाहताच आईने विचारले, " अनु बेटा काही बोलायचय का ग तुला?"
" ह्म, आई मला जरा तुझ्याशी बोलायचयं. "
"  आई, तुला माझे सर्व मित्र मैत्रिणी तर माहितच आहेत. जॉब लागल्यावर आम्ही सगळे सोशल साईट्सच्या माध्यमातुन एकमेकांच्या संपर्कात आलोय."
" अच्छा.... बरं झालं बाई. घरच्या परिस्थितीमुळे तु अगदीच एकटी पडलेली होतीस. मित्र मैत्रिणींमुळे तु जरा हसती खेळती राहु लागलीस. "
" हो आई. अन हे सारे कवितामुळे झाले. अन माझ्या या मित्र मैत्रिणींमुळे मला अजुन काही फ़्रेंडस मिळालेत."
" अरे व्वा!!! छानच की. पण बेटा या नेटवर मिळालेल्या फ़्रेंडस बाबत जागरुक आहेस ना तु? तशी तु हुशार आहेस तुला मी सांगायला नकोच. पण आजकाल काही घटना ऐकतो, पेपर मधे वाचतो म्हणुन काळजी ग. "
"  हो ग आई. सर्व नवे फ़्रेंड्स छान आहेत. माझ्यासाठी जरी ते नेटवरचे फ़्रेंड्स असले तरी माझ्या ग्रुपमधील कुणाच्या ना कुणाच्या वैयक्तीक ओळखी आहेतच. "
" मग ठिके. तु मजेत आहेस ना? मग झालं तर. "
"  ह्म. ऐक ना आई..... अग याच माध्यमातुन माझी अजुन एका मुलाशी ओळख झालीय अन तो पण माझा छान मित्र झालाय.............." असे म्हणत अनुने आईला आपल्या आणि हर्षुच्या झालेल्या ओळखी बद्दल अगदी सुरुवातीपासुन सांगितले. त्याची रिक्वेस्ट कधी आली आणि आपण किती उशीरा ती रिक्वेस्ट स्विकारली ते अगदी परवा फ़ोटो एकमेकांना शेअर केले इथपर्यंत सांगितले. त्याच्याबद्दल तिला असलेली सगळी माहिती तिने आईला सांगितली.
" अनु बेटा मला हे सारे तर सांगितलेस आता तु, पण तुला नक्की काय यातुन सुचीत करायचेय? "
" आई.... अग हर्षु म्हणतोय की आपण एकदा प्रत्यक्ष भेटुयात. "
"  बर मग तुझे काय म्हणणे आहे यावर? तुला त्याला भेटावेसे वाटतय का? "
"  हो आई मला पण त्याला भेटावेसे वाटतेय ग. पण तुझा निर्णय अंतीम असेल. तु भेट म्हणालीस तरच भेटेन मी, अन्यथा नाही भेटणार. "
"  हो??? अन मग त्याला वाईट नाही वाटणार? अन त्याला वाईट वाटल्यावर माझ्या छकुलीच्या चेहर्‍यावरे हसु जाऊन तिथे आसु आले तर? "
" हे ग काय आई? " म्हणत अनु लाजली. अन तिच्या चेहर्‍यावरचे भाव पाहुन आईने ओळखले की आपली पोर प्रेमात तर पडलीय पण अजुन तिने त्याला ते कळु दिले नाहीय. अन मुळात हर्षीतचे काय? त्याच्या मनात हिच्याबद्दल प्रेम असेल की नुसती मैत्री? देवा..... माझ्या लाडक्या लेकीला आता कोणतेही दुःख भोगावे लागु देउ नकोस रे बाबा. असे म्हणत त्या माऊलीने मनातच देवाचा धावा केला. अन अनुला म्हणाली, " अनु तु भेट त्याला. जेवढे काही तु त्याच्याबद्दल मला सांगत आहेस त्यावरुन तो एक चांगला मुलगा वाटत आहे. तो नाही कधी तुला दुखवायचा." अनुने आईला गळामिठीच घातली. अन ती आपल्या रुममधे आली. हर्षुला भेटायची आता तिला खरच खुप उत्सुकता होती. कधी एकदा त्याच्याशी हे सारे बोलेन असे तिला झालेले. आत्ताच फ़ोन करुन बोलावे का असाही विचार तिच्या मनात येउन गेला. पण छे आत्ता नकोच. उद्या ऑफ़ीसला गेल्यावरच बोलुया असा विचार करुन ती किचन मधे गेली. आई अन ती जेवण करुन आपापल्या रुम मधे गेल्या.
आईचे विचार हे की, हा मुलगा अनुच्या सांगण्यावरुन तरी सुसंस्कारीत दिसतोय. पण याच्या मनात नक्की काय असावे? अनुशी नुसती मैत्री की हा अनुवर प्रेम करतोय? याच्या घरी कोण कोण आहे? कारण तो विषय काही अनुच्या बोलण्यातुन आलेला नाही. असो काय आहे पोरीच्या नशिबी हे त्या जगन्नियंत्यालाच ठाउक. अन इकडे अनु, आपण भेटायला तयार आहोत हे कळल्यावर हर्षुची काय प्रतिक्रीया असेल? याच विचारात हरवुन गेली अन केव्हा झोप लागली हे तिचे तिलाच नाही समजले.
सकाळी उठुन ती घरासभोवती असलेल्या बागेत गेली तर आज अंगणात फ़ुललेले पारिजातकाचे झाड काही वेगळेच भासत होते. पारिजातकाचा मन तृप्त होइपर्यंत सुगंध घेत ती आज बागेतली सर्वच फ़ुलझाडे बारकाईने निरखत होती. जणु काही ती आपले गुपीत त्यांच्याशी शेअर करीत होती. आज ऑफ़ीसला गेल्या गेल्या याबाबत हर्षुशी बोलायचे ठरवुन ती घरात परतली अन स्वताचे अन आईचे सर्व काही आवरुन ऑफ़ीसला निघाली हर्षुच्या विचारातच. ऑफ़ीसमधे आल्या आल्या जी अर्जंट कामे समोर होती ती उरकुन तिने हर्षुला पिंग केले.
" हाय..... गुड मॉर्निंग. "
" हाय..... माय स्वीट फ़्रेंड हाउ आर यु? "
" आय अ‍ॅम फ़ाईन, व्हॉट अबाऊट यु? "
" मी टु..... काय ग आज खुप खुश दिसतेस? "
" अरेच्या तु कसे काय ओळखलेस? "
" ओळखलं असच. पण ओळखलं की नै सांग? "
"  हो रे. तसा तु मनकवडा आहेसच. "
"  बर सांग आता तुझ्या खुशीचे कारण. "
"  ओये, खुशी फ़क्त माझी एकटीचीच नाहीय हं. कारण कळल्यावर तु पण खुश होणार आहेस. "
अरेच्या ही काय आता लग्न ठरल्याचे सांगतेय की काय? असा विचार करत तो जरा हिरमुसला.
" राधुले सांग ग लवकर. मला ऐकायचेय तुझ्या खुशीचे कारण. "
" अरे ना मी काल आपल्या मैत्रीबद्दल अगदी आपल्या पहिल्या ऑनलाइन भेटीपासुन ते कालपर्यंतचे सगळे आईला सांगितले. "
" अरे बापरे!!!! "
" का रे ? अरे बापरे का? घाबरलास की काय? "
" अग नाही ग. पण एकदम असे आईला सांगितलेस म्हणल्यावर त्यांची काय प्रतिक्रीया असेल याचा विचार करुन जरा नर्व्हस झालो. "
"  ओके.... अरे तसे काही नाही. आपल्या मैत्रीबद्दल आई खुश. मी जे काही तुझ्याबद्दल तिला सांगितलेय त्यावरुन तिच्या मनात तुझी प्रतिमा एकदम छान झालीय. "
" गुड. आणि काय म्हणाल्या त्या? "
" बाकी काही नाही. पण मी आपल्या भेटीबद्दल विचारले तिला. अन तिने परवानगी दिलीय. "
"..............."
" का रे काय झाले?  शांत का झालास एकदम असा? "
"  काही नाही ग. तु मला भेटणार आहेस यावर अजुनही विश्वास बसत नाहीय. "
" अरे खरच,  माझा पण आधी विश्वास बसला नाही. "
"  ग्रेट, राधे. म्हणजे तु आईची परवानगी घेउनच मला भेटायचे म्हणुन एवढे दिवस मी भेटायचा विषय काढला की टाळत होतीस का? "
" असं नाही रे पण मी शक्यतो कोणतीही गोष्ट आईपासुन लपवुन ठेवत नाही. आपल्या मैत्रीबद्दल खरे तर मी आधीच सांगायला हवे होते आईला. कारण आपली ओळख होऊन साधारण दोन अडीच वर्षे झाली नं. पण बाबा अन दादा गेल्यानंतर आई एवढी खचलीय अन आजारी झालीय नं मग मला काही सांगवेना तिला. "
" ह्म, बरोबर आहे राधे तुझे. मग..........??? "
"  मग काय? "
"  अरे यार कधी भेटुयात आपण अन कुठे भेटुयात? "
" शक्यतो माझ्या घराच्या जवळपास कुठेही. एखाद्या कॉफ़ीशॉपमधे चालेल. "
" ओके आज बघ मंगळवार आहे. आपण शनिवारी भेटुया. मला सुट्टी असते. त्यामुळे संध्याकाळी ऑफ़ीसमधे अचानक काही काम आले म्हणुन बाहेर पडायला जमले नाही असे नाही व्हायचे. "
" यस, चालेल. शनिवारी भेटु. मला पण ऑफ़ीसमधे शनिवारी दुपारनंतर काम कमी असते जरा. त्यामुळे काहीच प्रॉब्लेम नाही. "
"  मी सांगतो तुला कुठे भेटुयात ते. अन हो त्यादिवशी तु तुझी गाडी आणु नकोस. "
"  का रे? "
" अग मला तुझ्या ऑफ़ीसचा पत्ता माहितेय. मी तुला पिक करेन. चालेल ना? "
" इश्श्य न चालायला काय झाले? "
" आय हाय.......,  बर ऐक मी तुला पिक करेन अन मग घरी पण सोडेन. "
" घरी???????? "
"  हो. का ग???? आईला नाही आवडणार? "
" नाही तसं नाही रे. पण तुला उगाच उलट सुलट हेलपाटा. "
"  अग वेडे बाईक तर आहे कुठे चालत यायचयं? "
" ह्म, ते ही खरच म्हणा. चालेल मला घरी सोडले तरी. "
" सो फ़ायनली तो दिवस मिन्स संध्याकाळ उजाडतेय तर. "
" ह्म्म्म्म. बर चल कामाला लागते आता. नाहीतर बॉस ओरडायचा. "
" ओके. चल आज मी दुपारी नसेन बरं का एक आउटडोअर मीट आहे. "
" ओके. चल बाय. टाटा... उद्या भेटु. इथेच "
" बाय राधु. टाटा. टेक केअर. "
मधले तीन दिवस कसे संपले हे अनुला समजलेच नाही. नुसता विचार...विचार अन विचार..... कोणता ड्रेस? काय बोलायचे? किती अन काय.... अन अखेरीस शनिवार उजाडला... सकाळपासुन ड्रेसच्या विचारात हरवलेली अनु अखेरीस पांढर्‍या शुभ्र कापडावर असलेली फ़िकट केशरी रंगाची नाजुक डिझाईन असलेला टॉप अन त्याच केशरी रंगाची सलवार अन दुपट्टा असा ड्रेस घालुन आरशासमोर उभी राहिली स्वताचेच रुपडे न्याहाळत. आता ऑफ़ीसला जायचे असल्याने फ़ारसा मेकअप करता येणार नव्हताच म्हणुन माफ़क मेकअप करुन अन काही मेकअप चे साहित्य पर्समधे टाकुन आईला सांगुन अन नेहमीप्रमाणे तिला नमस्कार करुन ती बाहेर पडली.
आज खरे तर कशातच लक्ष लागत नव्हते. लंच मधे टिफ़ीन पण संपला नव्हता. डोळे वारंवार घड्याळाचा वेध घेत होते. कधी एकदा ऑफ़ीस सुटतेय असे झालेले. एक अनामिक हुरहुर, काहीशी धडधड...... अशी काही अवस्था झालेली अनुची. मोबाईलही वारंवार चेक केला जात होता. एखादा एस एम एस अथवा मिसकॉल तर नाही न आलेला. ऑफ़ीस सुटायला अजुन १५ मिनीट्स असताना अनुने लेडीजरुममधे जाऊन फ़्रेश होऊन हलकासा मेकअप केला. अन जागेवर येउन ती हर्षुच्या फ़ोनची वाट पाहु लागली. अन फ़ोन आलाच..... " राधे मी तुझ्या ऑफ़ीसच्या गेटबाहेर येउन थांबलोय ग."
" ओके हर्षु आलेच मी पाच मिनीटात. "
टेबल आवरलेले होतेच. बॉसला सांगुन ती बाहेर पडली. गेटच्या बाहेर हर्षु उभा होताच. स्काय ब्ल्यु कलरचा टीशर्ट, ब्लॅक पॅट अन डोळ्यावर रेबॅनचा गॉगल अन हलकेसे मिश्कील स्मीत त्याच्या ओठावर तर त्याला पाहताच एक लाजरे बुजरे स्मीत अनुच्या ओठांवर.
" हाsssय राधे, कशी आहेस? "
" हाsssय हर्षु मी मस्त अन खुप आनंदात. तु कसा आहेस? "
मिश्कील हसत, " कसा दिसतोय? "
" इश्श्य....!!! "
" आह हाय.... पण इथे नको ना लाजु अशी. बर चल निघुया? "
" हो चल. पण जायचेय कुठे आपण? "
" तु बैस तर खरे बाईकवर. "
अनु बाईकवर बसली खरी पण दादा अन बाबां व्यतिरीक्त एका पुरुषाबरोबर ती प्रथमच बाईकवर बसत असल्याने ती जरा संकोचुनच बसली होती. अन ते हर्षुला जाणवल्यावर बाईक स्टार्ट करण्याआधी तो अनुला म्हणाला, " राधे नीट बस ना अन कोणताही संकोच नको ग. उजवा हात माझ्या खांद्यावर ठेव बिन्धास्त. "
" नको असु दे रे, मी बसलेय नीट, " म्हणत ती परत एकदा सावरुन बसली.  हर्षु पण गाडी सावकाशच चालवत होता. पण एका खड्ड्याजवळ आल्यावर हर्षुने गाडीला थोडा ब्रेक
लावताच अनुने पटकन त्याच्या खांद्याचा आधार घेतला. अन ती लाजली. ते पाहुन हर्षु गालातल्या गालात हसला. रस्त्यावरील गर्दीच्या कोलाहलात गाडीवर फ़ारसे बोलणे झालेच नाही. हर्षुने एक वळण घेउन एका मंदिरासमोर गाडी थांबवली. अनुच्या डोळ्यातील प्रश्नचिन्ह पाहुन तो म्हणाला, " अग आपली पहिली भेट आहे ही, अन मला असे वाटले की राधाकृष्णाच्या साक्षीने आपण ही भेट अविस्मरणीय करुया. कसे? "
अनु लाजतच " अरे एवढे सुंदर मंदिर आहे अन खरच मला खुप आवडले. मी आधी कधी या मंदिरात आले नव्हते. म्हणुन मला प्रश्न पडला की हे कुठे आणलेस तु मला. "
"  अग मी बरेचदा येतो इथे. खुप शांत अन प्रसन्न वाटते इथे. म्हणले तुला प्रथम इथेच घेउन यावे. पण खरच तुला आवडले ना? का भ्रमनिरास झाला? "
" भ्रमनिरास? तो कसला? "
" अग तुला वाटले असेल की एखाद्या कॉफ़ीशॉपमधे नेईल हा. अन तसे न होता मी तुला मंदिरात आणले. "
" हो वाटलेले मला तसे की तु एखाद्या कॉफ़ीशॉपमधे नेशील म्हणुन, पण हा परिसर, हे मंदिर खरच एवढे सुरेख आहे की तुझ्या सिलेक्षन ला दाद द्यावी वाटते. "
" बर चल आपण आधी मंदिरात जाऊन देवदर्शन घेउ. "
" हो चल. "
अन दोघेही मंदिराच्या गाभार्‍या समोर आले, अन अनु राधा-कृष्णाच्या मुर्तीकडे पहातच राहिली. अत्यंत रेखीव अशा राधा-कृष्णाच्या मुर्तीवर एक अलौकीक तेज दिसत होते. आपसुकच अनुचे हात जोडले गेले. " हे देवा मी अन हर्षु आज तुझ्या मंदिरात प्रथमच भेटत आहोत. माहित नाही आमची मैत्री पुढे कोणते वळण घेईल. पण आमची मैत्री अभंग राहु दे. आमच्या नात्यात कोणतेही गैरसमज, किंतु परंतु नकोत. " अन हर्षु..... " हे देवा मी नेहमीच तुझ्या मंदिरात येतो, पण आजच्या येण्याला एक विशेष महत्व आहे. माझ्या अन राधाच्या मैत्रीबद्दल तर मी नेहमीच तुला सांगत आलेलो आहे. आज त्याच राधेला आमच्या पहिल्या भेटीसाठी इथे घेउन आलोय. मला राधा खुप आवडते. जेवढी तुझी राधा तुला आवडते ना तेवढीच. पण मी अजुन तिला काहीच बोललेलो नाहीय. तिच्या मनात काय आहे रादर असावे याचा मला अंदाज आहेच पण मला कोणतीही घाई नकोय. तसेच कोणतेही गैरसमज व्हायला नको आहेत. अन हो एक मात्र आहे की पुढे काहीही होवो पण कोणतेही गैरसमजाने आमचे नाते तुटायला नको. आमची मैत्री अशीच अभंग राहु दे. अर्थातच जे काही होईल ते तुझ्या साक्षीनेच होईल. " एवढे मनातले मनातच पण देवाकडे बोलुन एकदमच " तु काय मागितलस देवाकडे " असे एकमेकांना विचारते झाले. अन " आपली मैत्री अभंग राहो हीच प्रार्थना केली " असेही एकदमच उत्तरते झाले. अन एकच उत्तर आल्यावर दोघांचेही चेहरे फ़ुलुन आले.
" अनु..."
" ह्म "
" चल आपण थोडावेळ इथे मागेच एक बांधिव तळे आहे त्याच्या काठावर बसु. "
" हो चल "
मंदिराच्या मागे एक विस्तीर्ण असा एक जलाशय होता. त्याच्या कडेला कमरे एवढा उंच असा कठडा होता.  त्या कठड्यावर दोघेही बसले. तळ्यामधे वेगवेगळ्या रंगांच्या कमळांची लागवड केली होती. लाल, गुलाबी, जांभळी अशी वेगवेगळ्या शेड्सची कितीतरी कमळे तळ्यात उमललेली होती. अन नुकताच अस्ताला चाललेल्या सुर्याची केशरी छटा थोडेफ़ार रंगबिरंगी झालेले आकाश याचे तळ्यात पडलेले प्रतिबिंब हे दृष्य खरच विलोभनीय होते. अनु भान हरपुन ते दृष्य पहात होती. अन ते पाहताना तिच्या चेहर्‍यावरचे होणारे
फ़ेरफ़ार हर्षु तल्लीन होऊन पहात होता. बराच वेळ आपण काहीच बोललो नाही याचे भान येउन अनु हलकेच त्याच्याकडे वळुन पहात असतानाच तो आपल्याकडे टक लावुन पहात आहे याची जाणीव तिला झाली. अन ती लाजेने चुर झाली अन म्हणाली, " काय रे काय एवढे पहात आहेस?
" अग तु निसर्गाचा अविष्कार पाहण्यात तल्लीन झालेलीस.  अन मी तुला. काय ग किती हरकलेलीस तु हे सारे पाहताना. "
" हो रे. अशी दृष्ये पाहताना मी मंत्रमुग्ध होऊन जाते खरी. "
" हो पण मला विसरु नकोस. "
त्याच्या तोंडावर पटकन हात ठेवत अनु उत्तरली, " हर्षु नको असे बोलुस परत. तुला कशी काय विसरेन रे? तुझ्यासारखा मित्र मिळायला खरच भाग्य लागते. "
" अरे बापरे स्तुती पुरे आता. अन मी पण आहेच की भाग्यवान तुझ्यासारखी गोड मैत्रिण लाभली म्हणुन. "
"  इश्श्य... काहीही हा... "
" ओहो... क्या बात है. " " अनु एक सांगु? "
" हा बोल ना. "
" आज तुला या ड्रेसमधे पाहिले अन मला पारिजातकाच्या फ़ुलांची आठवण झाली."
" म्हणजे रे? "
तळ्याच्या काठावर असलेल्या पारिजातकाच्या झाडाकडे बोट दाखवत म्हणाला. " ते बघ... आत्ता त्या कळ्या दिसत आहेत ना तुला? त्या उमलल्यावर कशा दिसतात? अगदी तुझ्या ड्रेसचा रंग आहेना तसेच केशरी देठ अन नाजुकशा पांढर्‍या पाकळ्या. एकदम टवटवीत. जशी तु कायमच असतेस. अन अशीच तु कायम रहावीस असे मला वाटते. "
"  ................................."
"  काय ग? राधुले काय झाले बोल ना..."
" काही नाही रे आज तुझ्या या शब्दांनी मला माझ्या बाबांची आठवण झाली. ते माझ्या लहानपणापासुन कायमच मला नाजुक बाहुली म्हणायचे.. अगदी या पारिजातकासारखी नाजुक अन टवटवीत. अन अशीच कायम टवटवीत रहा म्हणायचे. पण बाबा गेल्यापासुन मी आमच्या घरच्या अंगणात असलेल्या पारिजातकाकडे लक्षच दिले नाही फ़ारसे. देवापुरती फ़ुले गोळा करणे एवढेच काम. "
"  ओह...!!! पण आता नाही हं असे चालणार. मला पारिजात खुप आवडतो तसच तु पण आवडतेस. अन माझी मैत्रिण मला कायम हसरी अन टवटवीत दिसायला हवी. "
"  ओक्के बॉस.... आजपासुन तुझ्या पारिजातकाची काळजी मी नक्की घेइन. "
" बर चल आता तिन्हीसांज होऊन गेलीय. आई वाट पहात असेल ना? "
" हो चल. ती माझ्या वाटेकडे डोळे लावुन बसली असेल. "
आता मात्र त्याच्या बाईकवर बसताना मगाचचा अवघडलेपणा नव्हता. त्याच्या खांद्यावर हात ठेवुन ती त्याच्या मागे बसली. पंधरा मिनीटातच घर आले. गाडीवरुन उतरुन ती गेटजवळ आली तसा तो म्हणाला " राधु निघु मी? "
" का रे? चल न आत. आईला नाही भेटणार? "
" अग तसं नाही पण..... "
" चल माझ्या आईला पण माझा मित्र कसा आहे हे पाहु दे न. "
" ओके चल. बाईक साईडला लावुन आलोच. "
गेटमधुन आत येताना मोगर्‍याच्या सुगंधाने त्याचे मन मोहुन गेले. गेटवर चढवलेल्या वेलावरील डबल मोगर्‍याच्या कळ्या हलकेच उमलु लागल्या होत्या अन त्याचा सुगंध आसमंतात हळु हळु दरवळु लागला होता. तो सुगंध मनात साठवुनच त्याने घरात प्रवेश केला. अनुची आई बाहेरच दिवाणावर बसलेली होती. हर्षुने तिच्या पायाला हात लावुन नमस्कार केला. " औक्षवंत व्हा!!! " असा आशिर्वाद तिने दिला. नाही म्हणलं तरी त्याला थोडे अवघडल्यासारखे झाले होते. आज प्रथमच तिच्या घरी तो आला होता. अनुच्या आईच्या लक्षात त्याचा अवघडलेपणा आला. अन तिनेच बोलायला सुरुवात केली.
" काय म्हणता हर्षित? कसे आहात? अनु सांगत असते हल्ली तुमच्याबद्दल. "
"  राधाच्या आई, मी छान आहे. पण प्लीज मला अहो जाहो नका ना बोलावु. राधा म्हणते तसे हर्षुच म्हणा नं. मी लहान आहे तुमच्या पेक्षा. "
" बर बाबा पण मी हर्षीत म्हणेन. "
" ओके चालेल. तुम्ही कशा आहात? तुमची तब्बेत कशी आहे? राधा सांगत असते तुमच्याबद्दल नेहमी. "
" अरेच्या माझ्या म्हातारीच्या गप्पा कशाला रे तुमच्यात? "
" राधाच्या आई असे नका न म्हणु. म्हातारे काय कुणी होत नाही काय? अन राधाच्या मनात तर कायमच तुमचा विचार चालु असतो. "
" हो रे पोर तशी खुप लाघवी आहेच. बर तुझ्या घरी कोण कोण असते? अनु कडुन याबद्दल मात्र काही उलगडा झाला नाही. अर्थात ती स्वताहुन कधी कुणाच्या फ़ारशा चौकशा करत नाही म्हणा. "
" ह्म, नाही तिला फ़ारसे काहीच माहिती नाहीय माझ्या घरच्यांबद्दल. अर्थात तिच्यापासुन काही लपवायचा उद्देश नाही. पण खरच असे कधी बोलणे नाही झाले. माझे आई बाबा एका बॅंकेत ऑफ़ीसर या पदावरुन निवृत्त झालेत. म्हणजे स्वेच्छानिवृत्ती घेतली. कारण आता बदल्यांच्या ठिकाणी जाणे झेपत नाही. माझी ताई ऋचा हिचे पाच वर्षापुर्वी लग्न झाले. ती असते कॅनडाला. अन माझा धाकटा भाऊ पिनाक मेडीकलच्या शेवटच्या वर्षाला आहे. "
" अरे व्वा !!! एज्युकेटेड फ़ॅमिली आहे म्हणायची. खुप छान वाटले ऐकुन. "
तोवर अनु कॉफ़ी अन बिस्कीटे घेउन आलीच. तिला पाहुन तो म्हणाला, " राधा घरात येताना मोगर्‍याचा दरवळ खरच मोहवुन टाकतो ग. "
" अरे तो मोगरा लावलाच आमच्या अनुने. आता या फ़ुलांच्या सिझनला खुप फ़ुले निघतात. आमची सर्व कॉलनी मोगर्‍याची फ़ुले घेउन जाते तरी खुप फ़ुले उरलेली असतात. मग अनु वेळ काढुन गाठीचे गजरे करते अन देवांच्या तसबिरी अन तिच्या बाबा अन दादाच्या तसबिरीला घालते. " हे सांगताना त्यांचा कंठ दाटुन आला होता. त्याने हलकेच त्यांच्या खांद्यावर हात ठेवला. त्याचा तो आश्वासक स्पर्श त्यांना बरेच काही सांगुन गेला. बराच वेळ गप्पांमधे गेला. आता खरच खुप वेळ झाला होता. चला मी निघतो आता असे म्हणत तो उठलाच. येत जा रे अधुन मधुन असे अनुच्या आईने त्याला सांगितले. मग काय स्वारी खुशच. अनु त्याला सोडायला गेटपर्य़ंत गेली.
" राधे, तुझी आई छान आहे ग स्वभावाने. "
" हो रे खुप प्रेमळ आहे. ती मला आजवर कधीच नाही रागवलेली. "
" खुप कमी असतात अशी माणसे. बाय द वे तु कधी येशील माझ्या घरी? "
" तु नेशील तेव्हा. "
" लवकरच... " असे म्हणत तो गालातल्या गालात हसला. अन सुचकपणे म्हणाला " आता मलाही मोगर्‍याची काळजी घ्यायला हवीय. "
"  ..............."
"  काय ग ? खरे ना? "
" इश्श्य हे रे काय? "
"  अरे देवा आता तुझ्या इश्श्य मधे मला नको अडकवुस हा. आधीच खुप उशीर झालाय. मम्मी पप्पा वाट पहात असतील. "
"  बर ठीक आहे. ये तु. गुड नाईट. "
" ह्म, आज नाईट गुड जाणारच आहे. तुलाही गुड नाईट आणि स्वीट ड्रीम्स. "
बाईक स्टार्ट करुन तो निघाला अन अनु बराच वेळ तिथेच त्याच्या हळु हळु अस्पष्ट होत जाणार्‍या आकृतीकडे पहात राहिली. अगदी दिसेनासा झाल्यावर अनु घरात आली.
" आई कसा आहे माझा मित्र? "
" खुप चांगला आहे ग. अन खुप संस्कारी वाटतोय त्याच्या वागण्या बोलण्यातुन. "
" ह्म, खरय ग. आहेच तसा तो. बर चल ताटे घेउ का? बसुया का जेवायला? परत तुला औषधे पण घ्यायची आहेत ना? "
"  हो ग. चल आलेच मी आत हळु हळु. "
दोघीही जेवण करुन आपापल्या रुम मधे जाऊन निद्रेची आराधना करु लागल्या. पण छे आज दोघींनाही झोप येत नव्हती. अर्थात हर्षुची अवस्था पण काही वेगळी नव्हती. दोघांनाही  एक प्रकारची हुरहुर लागुन राहिली होती. एकमेकांबद्दलच्या भावना मनात तरी स्पष्ट होत्याच पण अजुनही त्या एकमेकांजवळ बोलुन दाखवल्या नव्हत्या. राधाला आपल्याबद्दल प्रेम वाटत असेल का? कि नुसती मैत्री? अन सेम अनुला हर्षुबद्दल असेच वाटत होते. अर्थातच अजुन काही दिवस गेल्यावर हर्षु अनुजवळ आपल्या प्रेमाची कबुली देणार होताच. कारण अनु काही तिचा लाजरा स्वभाव बघता स्पष्ट बोलले असे वाटत नव्हते. तेव्हा पुढाकार हर्षुलाच घ्यायला हवा असे वाटत होते. रविवारचा दिवस सगळा आईबरोबर मस्त मजेत गेला.
सोमवारी पहाटेचे पाच वाजले अन अनुला जाग आली. खिडकीतुन पारिजातकाचा मंद सुवास येत होता, अन तिला हर्षुची आठवण तिव्रतेने झाली. अन त्याच तिव्रतेने तिने त्याला पहिला एस एम एस केला.
’ पारिजातकाच्या मंद सुवासानी तुझी सकाळ प्रफ़ुल्लीत होवो, शुभप्रभात. ’
अन त्याचाही एस एम एस आला.
’  सुप्रभात राधे. मोगर्‍यासारखी कायम तजेलदार अन हसमुख रहा. ’
आज मुड एकदम फ़्रेश फ़्रेश झाला. अन अनु घरकामाला लागली. सर्व आवरुन ती ऑफ़ीसला जायला निघाली. गाडी स्टार्ट करुन ती निघालीच पण गेटच्या बाहेर येउन थोडेच पुढे आल्यावर गाडी अचानक बंद पडली. अरे देवा हे काय झाले आता? आता उशीर होणार. काय करावे सुचत नव्हते. गाडी ढकलत आणुन तिने परत अंगणात लावली. अन आईला मी बसने अथवा रिक्षाने जातेय असे सांगुन बाहेर पडली. पटकन रिक्षा पण मिळेना. अन व्हायचा तो उशीर झालाच. आजवर कधीच उशीरा न गेलेली अनु अगदी बिचकतच ऑफ़ीसमधे गेली. पण आज बॉसची केबीन मोकळी पाहुन तिला हुश्श झाले. सर कधी रागवत नाहीत तिला कारण तिचे काम परफ़ेक्ट असे. पण तिला कधीच अशी उशीरा जायची सवय नसल्याने ती उगाचच कावरी बावरी झालेली.
सकाळची कामे उरकुन तिने चॅट विंडो ओपन केली तर हर्षुचा मेसेज आलेलाच. आल्यावर पिंग कर मी आहे ऑनलाईन म्हणुन.
"  हाय हर्षु. "
" हाय राधुडी. "
"  बोल कसा आहेस? "
" मी मस्तच, नेहमीसारखा. तु कशी आहेस? "
"  मी पण छान. पण आज लेट झाला रे. त्यामुळे उगाचच कसेतरी वाटतय. "
" का ग? का लेट झाला? "
" अरे गाडीचा काहीतरी प्रॉब्लेम झाला. गेटबाहेर गाडी काढली अन थोडे अंतर जाताच बंद पडली. मग घरी परत जाऊन गाडी लावली अन रिक्षा करुन आले. "
"  ओह...!!!मग आता? "
"  आता काय? इथे पोचल्यावर घराजवळच्या आमच्या नेहमीच्या गॅरेज मधे फ़ोन केलाय. तो घेउन जातो म्हणाला गाडी अन संध्याकाळपर्यंत देतो म्हणालाय. "
" ओक्के. पण संध्याकाळी जाणार कशी तु? "
" मी बस अथवा रिक्षाने जाईन. "
" हो? मी असताना बस अथवा रिक्षा कशाला? मी नाही का सोडु शकत? अर्थातच इफ़ यु डोंट माईंड. "
" अरे हो.... तु सोडु शकतोस मला. आय डोंट माईंड. पण तुला माझ्यासाठी काम सोडुन लवकर बाहेर पडावे लागेल नं? "
" राधे आज मला फ़ारसे काम नाहीय. मी तुला पिक करु शकेन असे आत्ता तरी वाटतय. समजा तसे काही काम आलेच तर फ़ोन करुन कळवेन न तुला. "
" ओके बॉस... चलेगा, नही नही दौडेगा.... "
"  बर चल मी माझी कामे उरकायच्या मागे लागतो. दुपारी वेळ मिळाला तर पिंग करतो, नाहीतर मग डायरेक्ट संध्याकाळी भेटु. तुझ्या ऑफ़ीसजवळ. "
" ओके चालेल. चल बाय बाय बाय. "
" बाय. "
संध्याकाळी साडेपाचच्या सुमारास अनु बाहेर आली तर तो येउन थांबलेलाच होता.
" चल निघायचे? "
"  हो चल. " म्हणत एक हात त्याच्या खांद्यावर ठेवत ती त्याच्या मागे बसली. आज कोणताही अवघडलेपणा तिच्या वागण्यात नव्हता. बाईकवरुन जाताना तो काही म्हणाला असे वाटुन ती बोलली, " काही म्हणालास काय मला? " अन हे बोलताना तिचा चेहरा थोडा त्याच्या कानाजवळ गेला. अन तिच्या केसांच्या बटा त्याच्या गालावर मुक्त संचार करु लागल्या. तिचा श्वासही त्याच्या कानाला जाणवला. तो क्षणभर धुंद होऊन गेला.
" काही नाही, मी म्हणालो की जाता जाता एक कॉफ़ी घेउया का? "
"  हो चल, घेउया कॉफ़ी पण फ़ार वेळ नको. आई काळजी करत बसेल. "
" हो ग राधुले. तुला वेळेत पोचवेन घरी मी. पण आज मला घरी यायचा आग्रह नको करुस. "
" का रे का? परवा काय त्रास झाला का माझ्या घरी तुला? "
" नाही ग, पण असे सारखे येणे बरे दिसणार नाही ग. "
" ह्म. ठीक आहे. "
अन मग थोडावेळ शांतता. बाईक एका कॉफ़ी शॉप समोर थांबवली. अन दोघेही आत गेले. फ़ॅमिली रुममधे जाउन दोघेही समोरासमोर बसले. ती शांत अन ओढणीच्या एका कोपर्‍याशी चाळा करत खाली मान घालुन तर तो तिच्याकडे एकटक बघत......
" काय ग रागावलीस? "
" का बुवा? "
" मी घरात येत नाही म्हणल्यावर? "
" छे मी का रागवु? तेवढा कुठला मला हक्क? "
" ए राधु नको ना रागवुस ग. तु रागवलीस की माझ्या काळजात कसे चर्र होते बघ. "
"  हो???? आला मोठा शहाणा. एवढी माझी काळजी आहे तर घरी का नाही येत म्हणालास? " अन कळत नकळत डोळे पाणावलेच तिचे.
" अग वेडे ऐक ना, आधी ते डोळे पुस पाहु. का मी पुसु? हे बघ.... मी एकदाच तुझ्या घरी आलेलो आहे अन ते पण परवाच्या दिवशीच. अन लगेच आज आलो काय वाटेल आईला अन शेजार्‍यापाजार्‍यांना पण? अन आजवर तुझ्या घरी बाबा दादाच्या माघारी इतर कोणी फ़ारसे आलेली नाही हे तु बोलली होतीस. त्यामुळे उगाच कुणी नावे ठेवायला नको ग माझ्यामुळे. समजुन घे ना जरा राणी. " असे म्हणत त्याने तिच्या ठेबलवर ठेवलेल्या हातावर आपला हात हलकेच ठेवला. अन ती त्या स्पर्षाने मोहरुन गेली. त्याचा असा झालेला पहिला स्पर्ष. अन ती झक्क लाजली. तिने आपला हात काढायला प्रयत्न केला नाही की त्यानेही. दोघेही एकमेकांकडे टक लावुन बघत असतानाच त्यांची तंद्री वेटरने भंग केली.
टेबलवर पाण्याचे ग्लास ठेवत त्याने विचारले " काय आणु साहेब?
" काही खायला मागवायचे का ग? "
" नको, नुसती कॉफ़ी. "
" हे बघ २ कॉफ़ी....  कडक आण मात्र. "
ओके म्हणत तो निघुन गेला.
" राधा तुझे केस नीट बांधत जा हं माझ्या गाडीवर बसताना. "
" का रे? नेहमी तसा स्कार्फ़ असतो माझा. पण आज गाडी नाही आणली त्यामुळे तो तसाच डिकीत राहिला. "
" अग तुझ्या बटांनी मगाशी माझ्या गालावर गुदगुल्या केल्या नं त्यामुळे माझा गाडीवरचा कंट्रोल जात होता न. "
" इश्श्य काहीतरीच काय रे हर्षु. "
" ए आता तु लाजुन माझ्या हॄदयाची धडधड अजुन वाढवु नकोस हं. "
" ............... "
दहाच मिनीटात कॉफ़ीचे दोन मग त्याने टेबलवर ठेवले. कॉफ़ी घेउन बिल पेड करुन ते निघालेच. बाहेर येउन पाहतात तो काय अवघ्या वीस मिनीटात वातावरण बदलेले होते. आभळ भरुन आलेले. तिला वेळेत घरी पोचवावे म्हणुन त्याने पटकन बाईक काढली. अन ते तेथुन निघालेच. अजुन एक दोन किलोमीतर जात नाही तोच मोठे टपोरे थेंब यायला सुरुवात झाली. अन थांबण्यासाठी आडोसा बघुन गाडी बाजुला घेइपर्यंत पाउस कोसळायला सुरुवात झाली. एका बंद दुकानाच्या पुढे असलेल्या मोकळ्य़ा शेड मधे जाऊन ते उभे राहिले खरे पण तिथे आधीच काही लोक येउन थांबल्यामुळे गर्दी झाली होती. त्यातच एका बाजुला पाऊस लागणार नाही अशी जागा पाहुन दोघे उभे राहिले. दोघात फ़ारसे अंतर नव्हतेच. दोघेही भिजले होते. तिच्या केसांच्या बटांमधुन ओघळणारे पाणी तिच्या गालावरुन खाली उतरत होते. तिने पर्समधुन रुमाल काढला पण नखशिखांत भिजलेल्या तिच्यापुढे तो एवढासा रुमाल बिचारा काय करणार? पावसाने जोर पकडला होता अन तो आता आडवा तिडवा कोसळु लागलेला. त्यात ती अजुन भिजत होती. अंग चोरुन ती अजुन जरा आत सरकली, पण छे ती भिजतच होती. आता गारवा चांगलाच आलेला अन भिजल्याने ती काकडु लागली.  तिची थरथर पाहुन त्याने आपला उजवा हात तिच्या उजव्या खांद्याजवळ घेउन हलकेच जवळ घेतले. दोघेही भिजलेले असले तरी त्याच्या जवळीकीने पण तिला जरा बरे वाटले अन ती अजुनच जरा जवळ सरकली, अन त्याने तिला आपल्या हाताने घट्ट लपेटुन घेतले. ती जवळीक तो स्पर्श दोघांनाही हवाहवासा वाटत होता. त्याच्या अर्धमिठीत असतानाच काही काव्यपंक्ती तिला आठवल्या....

पुष्कळदा ठरवल कि सांगाव तुला
पण धीरच होत नाही ,
मनातल सार मनातच रहात
ओठांवर काहीच येत नही !
अशी कशी काय हाक देऊ मी ,
सोप वाटतय का तुला ?
मैत्रीची रीत मनातली प्रित
सगळ्याचाच विचार करायचाय मला !

म्हणुनच अपेक्षा करतेय
तुच काही बोलण्याची ,
खर तर मी ही वाट पहातेय
तुला प्रतिसाद देण्याची !

माझे शब्द नाहीत महत्वाचे
भावना तर कळल्यात ना तुला ,
सगळ्याच गोष्टी सांगता येत नाहीत
थोडस समजुन घे नं मला !!!!!

थोड्याच वेळात पाऊस बारीक झाला पण अजुन पुर्णतः थांबला नव्हता. काही लोक निघाले. अजुन दहा मिनीटे पाऊस पुर्ण थांबायची वाट पाहु असे दोघांनी ठरवले. पण छे पाऊस काही थांबेना. शेवटी खुप उशीर होतोय निघुया असे म्हणत दोघेही निघाले. अनु पुर्णतः गप्पच होती पण त्याच्या पाठीवर डोके ठेवुन त्याच्या मागे त्याला घट्ट बिलगुन बसली होती. हलकेच हसत अन मागे तिच्याकडे वळून बघत गाडीला किक मारली अन ते निघाले. साधारण वीस पंचवीस मिनीटात अनुच्या घराजवळ त्याने तिला सोडले. बाईकवरुन उतरल्यावर मात्र तिला लाजल्यासारखे झाले. अन त्याच विचारात ती पटकन गेट मधुन आत आली अन थांबली. हे काय आपण त्याला आत ये सुद्धा म्हणालो नाही. अन परत फ़िरली. तिचा हा सारा अभिनिवेश तो डोळे भरुन पहात होता.
" ए चल ना आत. "
" नको ग राधु, किती भिजलोय बघ मी आता पाच दहा मिनीटात पोचतो घरी नाहीतर परत पाऊस सुरु झाला तर अडकुन बसेन. "
" ........................ "
काय नव्हते त्या मौनात............ नको ना जाऊस असा मला सोडुन. तुझ्याशिवाय सारे व्यर्थ वाटतय रे. पण तिच्या तोंडातुन शब्द मात्र फ़ुटले नाहीत. एक व्याकुळ नजर त्याला जाणवली.
" ए राधे..... असे काय ग? हे बघ मी गेल्यावर थोड्यावेळानी फ़ोन करतो. चालेल? "
" हो चालेल. नीट जा, सावकाश जा. " असे सांगुन बाय करुन ती घरात आली.
तीला पाहुन आईचा जीव भांद्यात पडला... " अनु आलीस बाळा.... हा पाऊस पाहुन वाटले आता तु अधे मधे चांगलीच अडकली असणार अन किती वेळ होईल देव जाणे. पण तु सुखरुप अन लवकर आलीस बयो. "
" अग आई, आज मी हर्षुमुळे घरी लवकर येउ शकले. आज माझ्याकडे गाडी नाहीय हे त्याला माझ्या बोलण्यातुन समजले. मग मला तो म्हणाला की मी तुला सोडतो घरी. अन आम्ही वाटेत असतानाच पाऊस सुरु झाला. एकेठिकाणी थांबेपर्यंत भिजलो. पाऊस कमी झाल्यावर मग निघालो. " का कुणास ठाउक पण कॉफ़ी शॉप मधे गेल्याचे सांगायचे तिने टाळले.
" अग मग त्याला आत बोलवायचेस ना? "
" आई मी बोलवणार नाही असे वाटले का? पण तो नाही म्हणाला, आधीच उशीर अन त्यात परत पाऊस लागला तर अजुन उशीर होईल म्हणुन मग मी फ़ार आग्रह नाही केला."
"  ह्म खरय ग. असो चल केस मोकळे करुन पुसुन घे. अन कपडे बदल. पावसाचे वातावरण अन तुला होत असलेला उशीर म्हणुन आज मी मुगाच्या डाळीची खिचडी अन कढी केलीय. गरम गरम खाऊन घेउ चल. "
" हो आई चल मी आलेच. " अन ती फ़्रेश व्हायला गेली ती विचार करतच. आई आज किचन पाशी कशी काय गेली? अन खिचडी कढी केली? उभे रहायची ताकद आली कुठुन हिच्यात? पण काही म्हणा हर्षुची भेट झाल्यापासुन आई पण फ़्रेश फ़्रेश दिसतेय. अन आज बर्‍याच वर्षानी आईच्या हातची खिचडी अन कढी खायला मिळणार म्हणुन ती खुपच खुश झाली. त्या आनंदातच ती जेवायला आली. अन आईला गळामिठी मारुन म्हणाली, " आई, आज किती वर्षानी मी तुझ्या हातची खिचडी खाणार आहे. मला आवडते तशी मऊ अन जरा पातळ खिचडी केली आहेस ना? "
" हो ग बबड्या. " अनुला ती कधी कधी बबड्या म्हणायची. पण बबड्या ही हाक गेल्या दोन तीन वर्षात तिने कधीच मारली नव्हती. त्यामुळे अनुला आज अगदीच आनंदाचे भरते आले होते.
" आई ग..... खिचडी बरोबर जरा पापड तळु? तु पण खाशील? "
" अग तळ ना. माझ्यासाठी दोन मुगाचे पापड अन तुला पोह्याचे पापड तळ. "
आज खुप दिवसांनी दोघीजणी एकमेकींशी बोलत बराच वेळ जेवत बसल्या होत्या. त्या नादात पर्समधे असलेल्या मोबाईलवर वाजत असलेला फ़ोन कळलाच नाही तिला. सर्व आवरुन दोघी झोपायला गेल्या तेव्हा तिने आपला फ़ोन चार्जींगला लावण्यासाठी काढला तेव्हा तिला हर्षुचे ५/६ मिसकॉल दिसले. अन एक मेसेज आलेला दिसला. ’ काय ग काही प्रॉब्लेम आहे का? फ़ोन उचलला नाहीस म्हणुन काळजी वाटली. आई बरी आहे ना? कितीही उशीर झाला तरी मला फ़ोन कर अथवा मेसेज मधे रिप्लाय दे. ’
आताशी साडेनऊच वाजत होते म्हणुन तिने फ़ोन करायचे ठरवले.
" हाय हर्षु. "
" हाय राधा....आई अन तु बर्‍या आहात ना ग? फ़ोन उचलला नाहीस मगाशी अन संध्याकाळी भिजलीस म्हणुन विचारले. "
" हो रे मी अन आई छान आहोत. आज आईने बर्‍याच दिवसांनी रादर वर्षांनी किचन मधे पाऊल ठेवले अन चक्क तिने आज माझ्या आवडीची मुगाच्या डा्ळीची खिचडी अन कढी केली मी घरी पोचेपर्यंत. सो आज आम्ही दोघी गप्पा मारत मनसोक्त जेवलो. अन मोबाईल पर्समधे अन पर्स माझ्या रुममधे. त्यामुळे मला कळलच नाही तुझा फ़ोन आलेला. "
" ओके ओके.... अन कढी खिचडी माझ्याही आवडीची आहे बरं का. त्यामुळे माझी आठवण काढत खाल्लीस ना? "
"  अरे व्वा तुला पण आवडते कढी खिचडी? ग्रेट..... अन हर्षु आठवण काढायला आधी विसरावे लागते ना? तु तर माझे मनच व्यापुन टाकले आहेस रे. "
" हायला हा काय कढी खिचडीचा इफ़ेक्ट आहे की काय? जोक्स अपार्ट पण माझ्याही बाबतीत असच आहे ग. मगाशी फ़ोन उचलला नाहीस तर किती शंका कुशंका मनात येउन गेल्या. मन चिंती ते वैरी न चिंती असे म्हणतात ना? "
" ह्म... अगदी खरय ते. बाय द वे काय करत आहेस आत्ता? "
" आजची अनुभवलेली संध्याकाळ परत परत इमॅजिन करतोय. "
" ...................... "
" काय ग????? "
" काही नाही. "
" मग गप्प झालीस. "
"  ह्म "
"  ह्म काय नुसते? बोल की. तुला नाही आवडली का आजची संध्याकाळ? "
" आवडली की. माझ्यासाठी तु, तुझ्याबरोबरच्या गप्पा, आत्ता नुकत्याच झालेल्या दोन भेटी हे खुपच महत्वाचे आहे. हेच माझे सुख अन आनंद आहे. हर्षु माझ्या या सुखाला कुणाची दृष्ट तर लागणार नाही ना रे ? "
" ए वेडु असं काही नसतं. अन जरी असेल तरी असे काहिही होणार नाही. "
" अरे तु जेवलास की नाहीस? गप्पांच्या नादात मी विचारलच नाही. "
" अग जेवलो मी नुकताच. हात धुतच होतो की तुझा फ़ोन आला. आज आईने भरलं वांगं केलेले. गरमागरम भाकरी, बरोबर दही खर्डा, अन मस्तपैकी कांदाभजी. "
" आहाहा... काय मस्त मेन्यु आहे रे. पण...... "
" पण? काय ग? "
" अरे मला वांग्याची भाजी नाही आवडत. "
" बापरे..... "
" वांगं आवडत नाही म्हणुन बापरे काय रे लगेच? "
" अग मला भरले वांगे खुप आवडते अन तुला आवडत नाही ना म्हणुन बापरे आले तोंडातुन. अन माझी आई एवढे मस्त करते ना भरले वांगे की तु नुसती बोटं चाटत बसशील. "
" ह्म.... "
" बरं आज आईने काही विचारले का? उशीर झाला वगैरे.... "
" नाही रे तिला पावसामुळे अंदाज होताच, मला उशीर होईल असा. पण मीच आल्या आल्या सांगितले की तु मला घरापर्यंत सोडले म्हणुन. मग तुला आत का नाही बोलवले असे म्हणाली."
" मग? "
" मग काय तु जे कारण सांगितलेस तेच तिला सांगितले. "
" ह्म्म्म ओक्के. "
" बर हर्षु ठेवु फ़ोन आता? "
" का ग ? कंटाळलीस? "
" तुझ्याशी बोलायला कंटाळा? छे आजिबात नाही. पण आता रात्र झालीय सकाळी लवकर उठावे लागते ना म्हणुन. अन एवढावेळ कुणाशी गप्पा चालल्यात म्हणुन घरी पण विचारतीलच की तुझ्या. "
" नाही विचारणार मला. मी माझ्या आई बाबांना सांगितलय तुझ्याबद्दल. "
" अरे बापरे काय सांगितलयस? "
" अग घाबरतेस काय एवढी? माझी राधा नावाची एक छानशी गोड मैत्रिण आहे असे सांगितलय. "
" ओके, मग? "
" मग काय? काही नाही. त्यांचे कशालाही फ़ारसे ऑब्जेक्शन नसते. फ़क्त त्यांची मान खाली जाईल असे वर्तन कुणाशीही नको एवढच त्यांचे संगणे असते. "
" ह्म.... खरय. माझी आई पण असच म्हणते. "
" बर चल राधे तुला झोप आलीय ना? झोप शांतपणे. गुड नाईट.... स्वीट ड्रीम्स..... बाय. "
" यस..... तुला पण स्वीट ड्रीम, गुड नाईट.... बाय बाय बाय... "
फ़ोन ठेवुन अनु आजच्या संध्याकाळच्या वातावरणात हरवुन गेली. कॅफ़े मधील कॉफ़ी, आपल्या हातावरचा त्याचा आश्वासक हात, त्याच्या पाठीवर डोके ठेवुन त्याच्या मागे बसलेलो आपण, पावसात एक हात लपेटुन त्याने हलकेच जवळ ओढलेले....... सारे काही.... परत अनुभवु पहात होती ती. अन मुख्य म्हणजे कुठेही त्याचा स्पर्श वखवखलेला वाटत नव्हता. आपण त्याच्या प्रेमात पडलो तर आहोत, पण त्याच्या स्पर्शाने तो पण आपल्यावर प्रेम करतोय याची जाणीव तिला झालेली होती. फ़क्त स्पष्टपणे दोघेही बोलत नव्हते. आईने पण तिचे मन जाणले होते पण तिही त्याबाबत बोलत नव्हती. हर्षुकडुनच प्रस्ताव आलेला बरा असे वाट्त असेल का तिला? छे काय कुठे विचार करत गेलोय आपण? चला आता झोपलच पाहिले नाही तर उद्या उशीर होइल असा विचार करुन ती झोपली.
हर्षुचा वाढदिवस जवळ आलेला. तशा एकमेकांच्या वाढदिवसाला चॅट मधुन मेलमधुन शुभेच्छा दिल्या जायच्याच. पण आता येणार्‍या वाढदिवसाला एक वेगळेच महत्व असणार होते. कारण आता नुसत्या मेलमधुन ग्रीटींग देउन अन अन चॅटवर शुभेच्छा देउन वाढदिवस साजरा होणार नव्हता तर नवलच. त्याच्या बर्थडेला काय गिफ़्ट घ्यावे अन तो कसा साजरा करावा याचा विचार ती गेले चार दिवस करत होती. अर्थातच त्या दिवसाचा थोडाच वेळ ती मागणार होती त्याच्याकडे. कारण त्याच्या घरी पण सेलीब्रेशन असणार होते. आईशी बोलुन ठरवावे का त्याला काय गिफ़्ट घ्यायचे ते, असाही विचार तिच्या मनात आलेला. पण तिने तो विचार थोडा बाजुला सारला. गिफ़्ट घ्यायचेय त्याला एवढेच सांगावे अन काय घ्यायचे आहे ते स्वताच ठरवावे, कारण आई गिफ़्ट घ्यायला नाही म्हणणार नाही याची तिला खात्री होती. पण काय घ्यायचे याचा विचार करुन करुन ती थकली. टाय पीन अन कफ़लिंक्स घ्यावी तर तो रोज काही टाय, सुट वापरत नाही. एखादी सेंटची बाटली घ्यावी तर काही दिवसातच ती संपणार. एखादा शो पीस घ्यावा तर तो घरात भिंतीवर अथवा शोकेसमधे जाउन बसणार. काहीच सुचत नव्हते. एखादा टीशर्ट घ्यावा का की एखादे त्याचे आवडते पुस्तक घ्यावे? छे काही म्हणजे काही सुचत नव्हते. विचार करकरुन ती थकली. अन त्याच्या वाढदिवशी त्याला भेटायचे हा विचार मनात येताच त्याच्याबरोबरची पहिली भेट आठवली. अन तिच्या डोक्यात पटकन काहीतरी क्लीक झाले. हायला हे कसे लक्षात आले नाही आपल्या? हर्षुचा वाढदिवस तारखेने जरी १५ ऑगस्टचा असला तरी तिथीने गोकुळ अष्टमीचा आहे. अन आपली पहिली भेट ही राधाकृष्णाच्या मंदिरात झालीय. तेव्हा त्याला एक छानशी कृष्णाची मुर्ती द्यावी. त्याला नक्की आवडेल. गिफ़्टचे फ़ायनल झाल्यावर तिने बरीच दुकाने पालथी घातली पण मनासारखी कृष्णाची मुर्ती काही मिळेना. कुठे बालकृष्ण तर कुठे राधासमवेत असलेला. कुठे पुर्ण काळा तर कुठे संगमरवरी कृष्णाची मुर्ती. खुप दुकाने फ़िरल्यावर शेवटी एका दुकानात ती आली. अन तिथे एका सुबक अशा मुर्तीने तिचे लक्ष वेधुन घेतले. मुर्ती होती संगमरवराचीच. पण शांत अशा गोमातेबरोबर होती. दोघांच्याही चेहर्‍यावरचे भाव अतिशय सुंदर होते. तिने ती मुर्ती पॅक करायला सांगितली. अन गिफ़्ट पॅक न करता तो पेपर वेगळा घेउन ती घरी आली. बॉक्समधुन मुर्ती काढुन आईला दाखवली अन हर्षुला वाढदिवसाचे गिफ़्ट घेतल्याचे सांगितले. आईला पण ती मुर्ती खुपच आवडली. अनुने ती मुर्ती व्यवस्थित पॅक करुन त्यावर गिफ़्ट पेपर पॅक केला. १५ ऑगस्ट शनिवारी आलेला असल्याने तिला सलग दोन दिवस सुट्टीच होती अन त्याचा तर काय पाच दिवसाचा आठवडा.
शुक्रवारी चॅटवर गप्पा मारताना तिने विचारले, " उद्याचा काय प्लॅन आहे रे तुझा? "
" उद्या? काही विशेष नाही ग. का ग? "
" नाही उद्या कुठे बाहेर जायचा प्लॅन तर नाहीय ना घरच्यांचा? सगळेच घरी असतील न सुट्टीमुळे, म्हणुन विचारतेय. "
"  नाही ग, घरीच आहे उद्या दिवसभर. तु जाणार आहेस का कुठे? कि ऑफ़ीसमधे झेंडावंदन आहे? "
"  छे नाही रे. ऑफ़ीसमधे नसते झेंडावंदन. अन मी कुठे जाणार आईला सोडुन? तसा माझ्या कॉलेज ग्रुपचा ट्रेकला जायचा विचार आहे. पण मला नाझी झेपत ते. न आईला एकटीला ठेवुन नाहीच. आधीच मी ऑफ़ीसला जाते तेव्हा ती एकटीच असते सो सुट्टीच्या दिवशी मी घरीच थांबते. "
" ह्म, ओके. पण तु का विचारलेस मला असे? "
" अरे उद्या तुझा वाढदिवस आहे ना? म्हणुन..... "
" ओहो.... लक्षात आहे तर तुझ्या... "
" असे रे काय? मी कशी विसरेन तुझा वाढदिवस? "
" बर सांग मला काय प्लॅन करुया उद्याचा? "
" हे बघ तुझा वाढदिवस आहे सो घरच्यांनी पण काहीतरी ठरवलच असेल ना? तेव्हा मला उद्याच्या दिवसातला एखादा तासभर दे. अन तो तास आपण कुठे जायचे ते तु ठरव. "
" अरे व्वा !!! आमची राधाराणी बरीच बोल्ड झालीय की. आज आपणहुन बाहेर जाउया म्हणतेय. लाजाळुचे रोपटे मोठं झालय म्हणा. "
" इश्श्य हे रे काय हर्षु. "
" ओय होय..... ते इश्श्य उद्यासाठी राखुन ठेव बरे. "
" ......................"
" बर ऐक.... उद्या तुला मी चार वाजता घरातुन पिक करेन अन संध्याकाळी नऊपर्यंत पर्यंत घरी आणुन सोडेन. चालेल? "
" क्काय? एवढा वेळ? "
" हो... का ग ? आई रागवेल एवढ्या उशीरपर्यंत नको म्हणुन? "
"  नाही रे, आई रागवणार नाही. मी तुझ्याबरोबर आहे म्हणल्यावर ती तशी निर्धास्त असेल. अन मला उशीर होणार म्हणल्यावर शेजारच्या कुणालातरी घरी बोलवुन घेईल ती. "  " ओके मग ठरलं तर. आणि आज घरी गेल्यावर आईशी सविस्तर बोल अन आपण रात्री बोलुच फ़ोनवर. "
" हो चालेल. रात्री बोलुया आपण. तु करशील फ़ोन का मी करु? "
" मी करेन माझे जेवण अन किचनमधली आवराआवर झाली की. "
" ओके चालेल. चल आता कामे आटपुया इथली. रात्री निवांत बोलु. "
" हो चल बाय.... "
संध्याकाळी घरी आल्यावर तिने आईला शनिवारच्या प्लॅनची कल्पना दिली. अन यायला रात्री ९ वाजुन जातील असे सांगितले. त्यावर आई म्हणाली, " अग जा तु पण फ़ार उशीर करु नकोस ग. "
" हो आई मी त्या आधीच यायचा प्रयत्न करेन ग. पण एवढा वेळ तु एकटीच घरात त्यामुळे मला कसेतरीच होतेय ग. "
" अनु नको काळजी करुस. दामले काकु येतील त्यांच्या घरचे आवरुन, माझ्याशी गप्पा मारायला. अन उद्या सकाळीच जास्ती्चा स्वैपाक करुन ठेव. नाहीतर मी करुन खाईन काहीतरी थोडेसे. "
" अग आई तु कशाल किचन मधे जातेस. मी करुन ठेवते सकाळीच. दामले काकुंना भाजी आमटी गरम करुन द्यायला सांग फ़क्त. "
" अग सारखे काय दुसर्‍याला त्रास. मला आता जमते काम. मी करेन. अन तसही आता मला सवय करुन घ्यायला नको का? आज ना उद्या तु जाणार सासरी. "
" हे काय ग आई? मी तुला माझ्या बरोबर घेउन जाईन. "
" अरे व्वा... बयो तु मस्त नेशील ग. पण तुझ्या सासरचे लोक? ते कसे तयार होतील? "
" मग मी लग्नच नै करायची. "
" असे नसते ग पोरी. "
" बर आता हा विषय नको बरे माझ्या लग्नाचा. त्याला अजुन अवकाश आहे. बर चल जेवायला बसुया? "
"  अरेच्या एवढ्या लवकर? काय फ़ोन यायचाय की काय त्याचा? " अनु अवाक.....
" आई............ तु कसे ओळखलस? "
" पोरी मांजराला वाटतं आपण डोळे मिटुन दुध पितोय......... असो हल्ली अधुन मधुन रात्री त्याचा फ़ोन येतो एवढे माहितेय मला. "
" हो... तीन चार वेळा आलेला. "
" बोल ग फ़ोनवर. मला माहितेय तु काही अगोचर नाहीस वागण्या बोलण्यात. माझा पुर्ण विश्वास आहे तुझ्यावर. "
" अन आई तुझ्या माझ्यावरच्या या विश्वासाला मी कधीही तडा जाऊ देणार नाही. "
" माझी शहाणी बयो ती. " असे म्हणत आईने अनुची अला बला काढली. अन दोघीही आपापल्या रुममधे गेल्या.
रुममधे जाताच तिने हर्षुला फ़ोन लावला. बराच वेळ रिंग वाजत होती. त्याने काही फ़ोन उचलला नाही. काही कामात असेल म्हणुन तिने परत फ़ोन लावला नाही. ती त्याच्या फ़ोनची वाट पाहु लागली. पंधरा वीस मिनीटातच त्याचा फ़ोन आला.
" हाय राधा, सॉरी अग मी जेवायला बसलेलो अन जेवताना उद्याचे प्लॅनींग चालु होते. सो ..... "
" ओके रे.... सॉरी काय त्यात? "
" बर ऐक.... उद्या बद्दल आईशी बोललीस? काय म्हणाली? "
" हो बोलले मी. तिचा काहीच प्रॉब्लेम नाहीय. फ़क्त फ़ार उशीर करु नकोस एवढे म्हणाली. शेजारच्या काकुंना बोलावुन घेते म्हणालीय. "
" ओके. मग मी तुला संध्याकाळी चार ला पिक करेन. तिथुन आपण मंदिरात जाऊ, जिथे प्रथम भेटलो. नंतर मग जरा भटकु..... मग जेवण करु... आईस्क्रीम खाऊ मग तुला घरी सोडेन. चालेल? "
" हो चालेल की. "
" बाय द वे उद्या कोणता ड्रेस असणार आहे? "
" का रे? "
" काही नाही ग सहजच विचारतोय. "
" छे छे सहज नाही हं हे. "
" अग खरच. नेहमी तु पंजाबी सुटच वापरतेस? का जिन्स आणि टॉप पण वापरतेस? "
" जनरली पंजाबी सुट आणि तत्सम ड्रेस. जिन्स फ़्रेंड सर्कल बरोबर कुठे जायचे असेल तर अथवा प्रवासात. "
" अन साडी???? "
" साडी ऑकेजनलीच. काही फ़ंक्शन असेल तरच. "
" ह्म्म. "
" का रे ?"
" मी काही सांगितलं तर ऐकशील? "
" बोल ना. तु सांगितले अन मी ऐकणार नाही असे होइल का हर्षु? "
" उद्या साडी नेसशील? "
" ...................."
" का ग गप्प का? नाही जमणार का? "
" अरे तसे नाही रे. "
" मग कसे ग? "
" अरे बरेच महिने झाले मी साडी नेसली नाहीय ना त्यामुळे साडीची काहीच तयारी नसेल नाही म्हणून विचारात पडले. "
"  हात्तेच्या एवढच ना? उद्या सकाळपासुन दुपारी चार पर्यंत वेळच वेळ आहे की बाईसाहेब. "
" हो, पण उद्या दुकाने नसतील ना चालु साडी प्रेस करुन आणायची म्हणले तर. बट एनीवेज मी प्रयत्न करते. पण खरच नाही जमले तर रागवु नकोस. "
" नाही ग राधे मी तुझ्यावर नाही रागवु शकत ग. बर चल मस्त छान झोप तु आता. "
"  हो... गुड नाईट अन स्वीट ड्रीम्स. "
" बाय राधे गुड नाईट, स्वीट ड्रीम्स "
रात्री बाराला त्याला फ़ोन करावा की नको या विचारात ती झोपुन गेली. अन गजर लावल्याप्रमाणे बाराला काही मिनीटे कमी असतानाच तिला जाग आली. अन तिने बरोबर बाराला फ़ोन लावलाच.
" हर्षु..... वाढदिवसाच्या मनापासुन शुभेच्छा !!! तुझे आयुष्य सुखाचे समाधानाचे भरभराटीचे अन आरोग्यपुर्ण जावो. तुझ्या सर्व इच्छा आकांशा पुर्ण होवोत ही सदिच्छा. "
"  थॅंक्यु राधुले थॅंक्यु सो मच. आज तुच पहिली आहेस मला शुभेच्छा देणारी. "
" अरे व्वा.... घरी नाही कुणी विश केले अजुन? "
" अग करतात की. येतच असतील माझ्या रुममधे. पिनाक तर जाम तयारीत असतो. रात्री बारालाच केक कापतो आम्ही सगळ्यांच्या वाढदिवसाला. जाम मजा येते. "
"  मस्तच रे. बर चल ठेवते मी आता. एन्जॉय युवरसेल्फ़. अन परत एकदा मनापासुन शुभेच्छा. अन गुडनाईट स्वीट ड्रीम्स. "
"  ओक्के मॅडम.... परत एकदा थॅंक्स अन गुड नाईट स्वीट ड्रीम्स. "
फ़ोन ठेवुन अनु उद्याच्या दिवसाचा विचार करत हळु हळु निद्रादेवीच्या अधीन झाली. सकाळी तिला जाग आली तीच आईच्या हाकांनी.
" अनsssssssss ए अनु...... उठतेस न बाळा, सुर्य बघ डोक्यावर आला. कितीवेळ झोपणार आहेस? आवरायचे नाही का? आजची तयारी पण करायची असे ना ग? " आजची तयारी हे शब्द कानावर पडताच अनु ताडकन उठुन बसली. बघते तो काय आठ वाजलेले.
" आई काय ग हे मला लवकर उठवायचे नाहीस का? किती उशीर झाला, मी झोपलेय आज. "
" अग आज सुट्टी आहे न तुला म्हणुनच मी नाही उठवले आज. म्हणले रोजची धावपळ आहेच तुझी. झोपु दे आज निवांत. अन मी पण नुकतीच उठलेय. तुला आवडते तशी कॉफ़ी केलीय बघ. पटकन आवरुन ये. "
"  आई....... वॉव तु तर मला एकावर एक धक्केच देत आहेस. आलेच मी पाच मिनीटात. "
"  हो ये. नाश्त्याला काय करायचे ग? "
" आई मी करते नाश्ता. तु बस आता. पाय अन गुढगे दुखत असतील. "
" नाही ग.... मनाला आता जरा उभारी आलीय बघ. त्यामुळे दुखणे जाणवत नाहीय. "
" ओके. तरीपण नाश्ता मीच बनवते. काय बनवु सांग. "
" तांदळाच्या पिठाचे घावन बनवुया? त्याबरोबर ओल्या नारळाची चटणी. जमेल तुला? "
"  यस. जमेल की कुठे दहा बारा लोकांचे करायचेय? आपण दोघीच तर आहोत. माझी झालीय कॉफ़ी पिउन तांदळाचे पिठ भिजवते अन सडा रांगोळी करुन आंघोळीला जाउन येते."
" हो चालेल. " असे म्हणत ती अनुचा विचार करु लागली. आपली पोर लाखात एक आहे. अकालीच आपल्या संसाराची जबबदारी तिच्या अंगावर पडल्यामुळे सगळ्या कामात तरबेज झालीय. स्वैपाकात सुद्धा तिला रुची आहे अन तिच्या हाताला चवही आहे. ज्या घरात पडेल त्या घराचे सोने होइल. देवा तिला तिच्या मनासारखा जोदीदार मिळुन सुखी होऊ दे पोर. आता तिला कोणत्याच दुःखाची झळ नकोय. माझे आयुष्य, माझे आजवरचे सारे पुण्य पोरीच्या पदरी पडु दे. म्हणत ओलावलेले डोळे हलकेच आपल्या पदराने पुसले.
तेवढ्यात आंघोळ आवरुन आलेल्या अनुने आईला डोळे पुसताना पाहिलेच.
" आई काय ग हे? का डोळ्यात पाणी? "
" काही नाही ग असच. चल मी तुला खोबरे खोवुन देते. " म्हणत ती किचन कडे वळली. अनुने आधी चणणी करुन घेतली अन गरम गरम घावन करुन आईला दिले. अन लगेचच दुसरे करुन आपणही घेतले. नाश्ता पोटभर झाल्यावर आता किचन मधे लवकर फ़िरकायला नको असा विचार करत ती संध्याकाळच्या तयारीला लागली. साडी कोणती नेसावी असा विचार करत ती कपाटामधुन एक एक साडी काढुन बघु लागली. ही नेसावी का ती नेसावी असा विचार करत खुप कन्फ़्युज झाली. अन तिने आईला हाक मारली.
" आई...... अग इकडे येतेस का जरा. मला कोणती साडी नेसावी समजतच नाहीय. तु सांग ना. "
" अरे व्वा आज साडी? का ग काय विशेष? "
" अग हर्षु म्हणाला काल रात्री की उद्या साडी नेसुन येशील का? मी बघु जमले तर येते असे म्हणालेय. कारण इस्त्री करायची तर दुकाने बंद आहेत आज. "
" अग तु हलकी अन सिल्क मधली साडी निवड. ज्याला इस्त्रीची गरज भासणार नाही अन तुला चार पाच तास त्या साडीत कंफ़र्ट वाटेल. "
"  ह्म्म मी तोच विचार करतेय. कारण मला काही फ़ारशी सवय नाहीय ना साडीची. "
" हे बघ ती गुलाबी रंगाची साडी आहे बघ अन त्यावर फ़िकट जांभळ्या रंगाचे नाजुक डिझाईन आहे ती बघ. त्याच्या काठ अन पदराला वर्क आहे जरा पण तेवडःयाने काही जड वाटणार नाही साडी तुला. "
" ओके तु म्हणतेस तर तीच नेसते. "
" बर वाढदिवसाला अजुन कुणी येणार आहे का ग? म्हणजे त्याच्या फ़्रेंडसर्कल मधले? "
" नाही ग आई. आम्ही दोघेच आहोत. नेहमी त्याच्या मित्रमंडळाबरोबर साजरा करतो पण यावेळी नाही कुणी. आम्ही दोघेच आहोत. अन संध्याकाळी मी लवकर येते तु नको काळजी करुस. "
" काळजी नाही ग. उलट खुप दिवसांनी तु अशी नटुन बाहेर जात आहेस त्यामुळे मला खुप बरे वाटतेय ग. बर चल आवर तुझे आता मी जरावेळ पडते आता. "
" हो. अन स्वैपाक मी करतेय तु आता उठु नकोस. शांत झोप जरावेळ. "
ती साडीला मॅचींग बांगड्या काढु लागली. कानात अन गळ्यात ती वेगळे असे कधीच घालत नव्हती. कानात सोन्याचे झुबे होते अन गळ्यात सोन्याची चेन. पण आज साडीवर मॅच असे खड्याचे कानातले, गळ्यातले अन बांगड्याचा सेट काढुन ठेवला. साडी नेसल्यावर ते घालुन आईला दाखवु बरे दिसत असले तर ठिक नाहीतर सोन्याचेच घालुन जाउ. असा विचार करुन ती बाकीचे आवरायला लागली. सुट्टी असल्याने बाकीची पण बरीच कामे होती. तरी काल संध्याकाळी आल्यावर मोगर्‍याच्या कळ्या काढुन त्याचा गाठीचा गजरा करुन ठेवला होताच तिने. त्यामुळे ते एक काम नव्हते. स्वैपाकपाणी आवरुन जेवण करुन ती जरा विश्रांती घ्यायला आडवी झाली. तोच हर्षुचा फ़ोन, " काय बाईसाहेब काय चाललय? जेवण झाले का? "
" हो झाले की. जरा विश्रांती घेत होते. तुझे झाले जेवण? "
" छे. मला कुठाय भुक? आज आपण बराच वेळ बरोबर असणार आहोत ना त्यामुळे आधीच पोट भरलय ग. "
" आहाहा !!! जेव बरे तु आधी. अन आईंनी छान गोडधोडाचा स्वैपाक केला असेल नं तुझ्या वाढदिवसानिमित्त्य? मग असे का? चल मी फ़ोन ठेवले आधी जेऊन घे. "
" अग मी जेवलोय. तुझी गम्मत करत होतो. पण हे ही खरय की माझे पोट भरलेय त्यामुळे मी नेहमीप्रमाणे जेवलो नाहीय. संध्याकाळसाठी भुक शिल्लक ठेवलीय. "
" हो क्का? बर बर... "
" बर हे बघ आवरायला घे तु आता. मी शार्प चार वाजता पोचेन तिथे. अन त्यावेळी थांब जरा अजुन आवरायचेय माझे असे म्हणशील. "
" आत्ता कुठे दोन वाजत आहेत. एवढ्या लवकर कशाला ते? "
" तुम्हा बायकांना आवरायला वेळ लागतो ना म्हणुन म्हणालो ग. "
" हो???? असा काय अनुभव आहे रे तुला बायकांचा? "
"  अग आमच्या बहिणाबाईंचा आहे की अनुभव फ़ार लांब कशाला जायला हवयं? अन आईला पण वेळ लागतो. घरातलेच दोन जबरदस्त अनुभव असताना इतर अनुभव कशाला घेत बसु? "
"  ए पण मला नाही ह वेळ लागत आवरायला. जास्तीत जास्त अर्धा तास पुरेसा होतो मला. "
" बघुया.... कळेलच चार वाजता. चल मी ठेवतो फ़ोन. बाय...."
"  हो बघच तु. तु यायच्या आधी मी तयार असेन. बाय. "
अनुने उशीर व्हायला नको म्हणुन जरा लवकरच आवरायला घेतले. साडी नेसुन झाल्यावर केसांचा एक सैलसर शेपटा घालुन अन चेहर्‍यावर हलकासा मेकअप करुन तिने काढुन ठेवलेली खड्याची ज्वेलरी घालायला घेतली तेवढ्यात आईच तिच्या रुममधे आली.
" अनु  आवरले का ग बाळा? "
" हो आई.... आवरत आलेले आहेच. पण ही खड्याची ज्वेलरी कशी दिसतेय सांग ना या साडीवर? का सोन्याचे झुबे अन चेनच घालु? "
"  अग खुप छान दिसतेय तुझ्यामुळे ज्वेलरीला शोभा आलीय. "
"  आई तुझे आपले काहीतरीच हं. तुला माझे सगळच सुंदर दिसत असते. "
" अग खरय अनु बाळा, आईला आपले मुल कसेही असले तरी चांगलच दिसतं गं पण खरच आज तु खुप गोड दिसतेयस. माझीच दृष्ट लागायची. "
"  आई......... नाही दृष्ट लागत ग. आईची आपल्या लेकराला कधी लागते का दृष्ट? "
" बर बाई... तु बोलण्यात थोडीच ऐकणार आहेस? चल आवर पटकन पावणेचार झालेत. येइलच तुझा मित्र एवढ्यात. "
" हो आई. अन वेळेचा पक्का आहे तो. "
अनु बाहेर हॉलमधे आवरुन बसलीच होती. हर्षुला आणलेले गिफ़्ट एका कॅरी बॅगमधे घेउन. छोटीशी मनीपर्स ज्यात मोबाईलपण बसेल अशी पण घेतली तिने. अन केस विसकटु नयेत म्हणून बरोबर स्कार्फ़ पण होताच.
" अग अनु काल केलेला गजरा नाही घातलास? "
" अरेच्या हो की, राहिलाच बघ. बरे झाले आठवण करुन दिलीस. " म्हणत ती फ़्रिजमधे ठेवलेला गजरा काढुन केसांच्या शेपट्यावर माळतच होती की बाहेर हॉर्न वाजलाच हर्षुच्या गाडीचा. पटकन बाहेर येउन दरवाजा उघडत होतीच तोवर तो आलाच दरवाज्यापर्यंत. दोघेही एकमेकांकडे बघतच उभे. बघ आवरले की नाही वेळेत असे भाव अनुच्या चेहर्‍यावर. तर त्याच्या डोळ्यात काय सुंदर दिसतेस आज तु. कलीजा खलास झाला. अन ते भाव जाणुन ती लाजलीच. तो आत आला. अनुची आई हॉलमधेच बसलेली होती.
" कशा आहात राधाच्या आई? "
" मी छान आहे. तुला वाढदिवसाच्या मनापासुन शुभेच्छा. तुला उदंड दिर्घायुरारोग्य लाभो. "
" धन्यवाद. " म्हणत तो त्यांचे आशिर्वाद घ्यायला नमस्काराला वाकला.
" आई आज थोडा उशीर झाला तर चालेल ना? राधाला मी घरापर्यंत आणुन पोचवेल व्यवस्थित. "
" हो रे चालेल. मला बोललीय तसे ती. पण तरीही फ़ार उशीर नको. आज काही एक किस्से ऐकतो न आपण. म्हणुन काळजी वाटते रे. "
" हो लवकर येतो. नाही फ़ार उशीर करणार. चल राधा निघुया? "
" हो चल.... आई जाऊन येते ग मी. "
" हो बाळा. "
त्याच्या बाईकवर बसताना जरा तारांबळच झाली तिची. आज साडी होती ना. जरा सावरुनच बसायला हवय. त्याच्या खांद्याचा आधार घेत ती त्याच्या मागे बसली. घरातुन बाहेर पडुन बाईकपर्यंत येताना त्याने सांगितलेले की राधे आज स्कार्फ़ नको बांधुस, त्यामुळे तिने डोक्याला स्कार्फ़ बांधला नव्हता. तिचे केस त्याच्या मानेशी अन गालाशी हळुवार स्पर्श करत उडत होते. केसांचा गंध अन त्याच बरोबर मोगर्‍याचा गंध त्याला धुंद करुन टाकत होता. घरापासुन मंदिरापर्यंतचे अंतर संपुच नये असे त्याला वाटत होते. घरापासुन देवळापर्यंतची १५ ते २० मिनीटेच पण आज चक्क ३० ते ३५ मिनीटे लागली ते सुद्धा ट्रॅफ़िक नसताना. अन अनुने पण नंतर त्याच्या खांद्यावरुन हात काढुन त्याच्या पोटाला घरुन बसली. त्यामुळे ती अजुनच त्याच्या जवळ आली. राधा कृष्णाचे मंदिर आल्यावर त्याने बाईक थांबवली तरी ती अजुन बसुनच होती गाडीवर.
" काय मॅडम आज काय गाडीवरच बसायचा विचार आहे की काय? " अन ती भानावर आली. दोघांनी मंदिरात जाऊन मुर्तीसमोर नमस्कार केला. अन अनुने त्याचे गिफ़्ट त्याच्या हातात ठेवले ते राधाकृष्णाच्या साक्षीनेच.
" राधे काय आहे ग हे.? "
" बघ न तुच ओपन करुन. अन सांग मला आवडले का गिफ़्ट ते. " बॉक्स ओपन करुन त्याने आतली कृष्णाची मुर्ती बघताच जाम हरकुन गेला तो.
" राधे हेच गिफ़्ट घ्यावे हे कसे काय सुचले ग? "
" खरं सांगु? एक तर तुझा वाढदिवस तिथीने गोकुळ अष्टमीचा. अन आपली पहिली भेट ही याच मंदिरात झालेली. म्हणुन माझ्या मनात आले तुझी ज्याच्यावर एवढी भक्ती आहे  त्या कृष्णाची मुर्तीच तुला द्यावी. आवडली? "
" म्हणजे काय? हे काय विचारणे झाले? अर्थातच आवडली. खुप सुंदर आहे मुर्ती. थॅंक्यु सो मच. " मुर्ती परत बॉक्स मधे ठेवुन प्रसाद घेउन ते तळ्याच्या काठी आले. तेथील कठड्यावर बाकावर बसुन तेथील विहंगम दृष्य निरखत असतानाच एकमेकांचे हात हातात कधी गुंफ़ले गेले हे त्यांचे त्यांना समजलेच नाही. अजुन सुर्यास्ताला वेळ होता. पण आकाशात हळु हळु रंगांनी दाटी करायला सुरुवात केलेलीच होती. अनुची नजर समोर अन त्याची अनुच्या चेहर्‍यावर. तो आपल्याकडेच पाहतोय हे लक्षात आल्याबरोबर अनुने त्याच्याकडॆ पाहिले अन तीने सलज्ज स्मीत केले अन तिची नजर आपोआपच खाली झाली. एका हाताने तिची हनुवटी घरुन तिचा चेहरा वर घेतला. पण तिचे डोळे मिटलेलेच होते. एका हातात तिचा हात होताच. तो हात वर घेउन त्यावर हलकेच आपले ओठ त्याने टेकवले. ती अजुनच लाजली.
" हर्षु...... "
" काय ग? "
" इथेच काळ थांबावा असे वाटतेय. "
" बस? एवढ्यातच? "
" इश्श्य म्हणत आपल्या दोन्ही हातात तिने चेहरा झाकुन घेतला. "
" अग किती लाजतेस तु? अशा लाजणार्‍या तुला मी असाच बघत बसेन. अन मग आपली पार्टी राहुन जाईल. आई वाट बघेल......................................."
" ............................"
" चल निघुया? की इथला सुर्यास्त पाहुन जायचे? "
" नको चल. मग अजुन उशीर होईल. "
अन मग ते तेथुन निघाले ते आईस्क्रीम पार्लरमधे आले.
" राधा तुला कोणता फ़्लेवर सांगायचा? "
" मला सर्वच फ़्लेवर आवडात. कोणताही सांग. "
" मला पण सगळेच फ़्लेवर आवडतात पण बटरस्कॉच जास्त आवडतो. "
" ओके मग तेच सांग. तु कधी नॅचरल्सचे सिताफ़ळ आइस्क्रीम खाल्लेस? "
" नाही ग. "
" आहा... काय मस्त असते ते. तु कधी ट्राय करुन बघ. "
" ओक्के. आज आपण बटर स्कॉच खाउया. " अन त्याने दोन बटरस्कॉच मागवले. गप्पा मारत आईस्क्रीम खाताना तिच्या ओठांच्या कडेला लागलेले त्याने खुण करुन सांगितले अन तिला रुमाल पुढे केला. अरे असु दे आहे माझ्याकडॆ रुमाल म्हणत ती पर्समधुन काढणार एवढ्यात त्याने पुढे होऊन स्वताच्या रुमालाने पुसलेच. अन ती झक्क लाजलीच. आईस्कीम खाऊन बाहेर आल्यावर चला आता नॅचरल्स मधे जाऊया असे हर्षु म्हणताच राधाने त्याला नकार दिला.
" आत्ताच आपण भरपेट आइस्क्रीम खाल्लय. परत कधीतरी ते खाउ. "
" ओके. सिताफ़ळ आईस्क्रीम उधार राहिलं. त्यानिमित्ताने परत एक भेट. "
" इश्श्य जा बाबा. "
" कुठे जाउ मी? चला आता घराकडं. आई वाट बघत असेल तुझी. उशीर झाला तर मला रागवेल. " आत्ताशी कुठे साडेसहाच वाजत होते. याने तर नऊपर्यंत सोडतो घरी असे मला अन आईलापण सांगितले होते. ती जरा हिरमुसली. तिला तशी पाहताना त्याला जरा हसुच फ़ुटत होते. पण तिला एक सरप्राइज द्यायचे ठरवलेले असल्याने त्याने गालातच हसत विचारले, " काय ग नाही का जायचे घरी? अजुन भटकायचेय का? " त्यावर थोडेसे हिरमुसुन ती म्हणाली, " नको चल घरी जाउ. आई वाट पहात असेलच. "
" ओके चल. " म्हणत त्याने बाईक स्टार्ट केली. ती मागे बसली खरी. पण आता वीस पंचवीस मिनीटातच त्याचा सहवास संपणार. परत कधी भेटु असे निवांत कोण जाणे. असा विचार करुन डोळे भरुन आले. त्याच विचारात त्याची बाईक केव्हा थांबली कळलेच नाही. ती गाडीवरुन उतरली खरी पण परिसर काही ओळखीचा वाटेना. तिच्या डोळ्यात प्रश्नार्थक भाव. हे काय कुठे आलोय आपण? अन त्याने डोळ्यानेच सांगितले काळजी नको करुस. बाईक पार्क करुन तिला त्या घराच्या पोर्च मधे घेउन आला. अजुनही ती संभमावस्थेतच होती. पण त्याच्यावर तिचा अपार विश्वास होता त्यामुळे ती त्याच्या मागुन जाऊ लागली. त्याने बेल वाजवली, अन आतुन एका पन्नाशी उलटलेल्या एका गृहस्थाने दार उघडले. तीच्या चेहर्‍यावर अजुनही प्रश्नचिन्ह.
तो आत गेला अन उंबर्‍याच्या बाहेर असलेल्या तिला म्हणाला, " वेलकम टु माय होम राधा. " ती अवाकच. आश्चर्यचकीत झालेल्या तिला त्याने विचारले, " कसे वाटले सरप्राईज? " पण जवळच ते दार उघडलेले गृहस्थ असल्याने ती बोलली नाही. तिने लाजुन मान खाली घातली.
" राधा हे माझे बाबा. अन बाबा ही राधा जिच्याबद्दल मी तुम्हाला बोललो होतो. " अनुने त्यांना वाकुन नमस्कार केला तशी मनोहरपंतांच्या मनात आले पोर संस्कारी दिसतेय, अन त्यांनी तिला सुखी रहा असा आशिर्वाद दिला. ती सगळीकडे कावर्‍या बावर्‍या नजरेने पहात होती. तेवढ्यात पिनाक बाहेरुन आला.
" हाय राधा....मी पिनाक. हाउ आर यु? बाय द वे तु दादाची मैत्रिण आहेस पण मी तुला ए राधाच म्हणणार चालेल ना? "
" आय अ‍ॅम फ़ाईन. चालेल की मला तुम्ही पण राधा म्हणलेले. " ती मनात विचार करतच होती की हर्षु आज मला घरी आणणार आहे हे घरातील सर्वांना माहिती दिसतेय. मला का नाही बोलला हा.
तेवढ्यात पिनाक म्हणाला, " राधा आपण बहुदा बरोबरीचे आहोत तेव्हा मला अहो जाहो न करता तु नुसते पिनाक म्हण अथवा माझे निक नेम बंटी आहे त्याने हाक मारलीस तरी चालेल. "
" ओके चालेल मी पिनाक म्हणेन. "
" फ़्रेंड्स? " असे म्हणत त्याने हात पुढे केला. हर्षुकडे बघत त्याने डोळ्यानी होकार देताच तिनेही हात पुढे केला.
एवढ्या सरप्राईजने ही एवढी भांबावलीय अन आता पुढच्या सरप्राईजने काय होईल हिचे असा विचार करत त्याने तिला आत यायला सांगितले. ती निमुट त्याच्या मागे गेली. त्याने तिला किचन मधे नेले तर काय......... चक्क तिची आई.... तीला भोवळ यायचीच बाकी होती. अन हर्षु तिच्याकडे बघत मिश्कील हसत होता. तिच्या चेहर्‍यावरचे होणारे फ़ेरफ़ार बघताना त्याला जाम मजा येत होती.
" आई अग तु कशी इथे? अन एकटी कशी आलीस? "
" अग हो हो..... दम घे जरा. " तेवढ्यात हर्षुच्या आईने पाण्याचा ग्लास तिच्यासमोर धरला अन आधी पाणी पी अन शांत बस बरे जरा असे म्हणाल्या. ती अजुनही प्रचंड संभ्रमीत होती. हे काय चाललय काय? आई कशी काय इथे? तेवढ्यात हर्षुने त्याच्या आईची ओळख करुन दिली. " राधा ही माझी आई. " राधाने त्यांनाही वाकुन नमस्कार केला. " सुखी रहा " असा आशिर्वाद त्यांनी पण दिला. तिच्या डोक्यावर हात ठेवत त्या म्हणाल्या " राधा बस इथे निवांत. अन आजिबात गडबडुन जाऊ नकोस. मी सांगते तुला सगळे. हर्षु तु पण बैस. बाबा अन पिनाकला पण बोलव.  तुलाही एक गम्मत कळेल आता. "
" अग आमच्या हर्षीतने तुझ्या अन त्याच्या मैत्रीबद्दल तुमच्या झालेल्या दोन चार भेटीबद्दल सारे काही सांगितलेय. मग त्याला आम्ही सर्वांनीच सांगितले की तुझ्या वाढदिवसाला राधाला घरी घेउन ये. तो हो म्हणाला पण मग रात्री पोचायला उशीर होणार अन तु आईची काळजी करत बसणार अन आई तुझी, म्हणुन मग त्याच्याकडुन पत्ता घेउन पिनाकला घरी पाठवले अन तुझ्या आईला इथे बोलवुन घेतले. कशी वाटली आयडिया?  अन सरप्राईज? "
" मी... मला तर काहीच सुचेनासे झालेय हे सारे एवढे अकल्पीत आहे ना...... "
" अग खरी गम्मत तर पुढेच आहे. " इती हर्षुच्या आई.
" ते काय? "
" ही अश्विनी तुझी आई माझी बालमैत्रिण आहे. आम्ही एका वर्गात एका बाकावर बसुन शिकलोय. ते ग्रॅज्युएट होइपर्यंत एकत्रच होतो. आज जेव्हा तिला घरी आल्यावर पाहिले ना तेव्हा हिला कुठेतरी पाहिलय असे वाटत होते पण हिचा चेहरा मोहरा अगदीच बदललाय त्यामुळे मी पटकन ओळखु शकले नाही. पण हि मात्र अग उर्मी तु ??? असे म्हणत मला गळामिठीच मारली. अन मला अशी मिठी मारणारी माझी एकमेव जोवलग मैत्रिण म्हणजे अश्विनी.. अन आशु ना तु? हो तुच असणार, तुझ्याशिवाय माझी कोणतीच मैत्रिण मला अशी गळामिठी मारत नाही असे म्हणत ती मिठी अजुनच घट्ट झाली "
"  आई......................? "
" हो पोरी, आज कित्येक वर्षानंतर मला माझी मैत्रिण भेटली. माझे लग्न झाले अन मी सासरी जशी आले तशी संसारात एवढी गुरफ़टले की कुणाशीच फ़ारसा संपर्क राहिला नाही. नंतर माझे आई बाबा गेले अन दादाने पण गाव सोडले नोकरीसाठी. मग तर काहीच संपर्क नाही. अशात आज इथे आल्यावर उर्मीला भेटल्यावर सगळे शालेय अन कॉलेज जीवन
डोळ्यासमोर तरळुन गेले. माझी जिवाभावाची सखी मला भेटली. खरच त्या जगन्नियंत्याची लिला अगाध आहे. "
" आई आय अ‍ॅम सो हॅप्पी फ़ॉर यु. " म्हणत डोळ्यात आलेले आनंदाश्रुंना वाट देत ती आईच्या कुशीत शिरली. मायलेकींची ती अशी भेट बघताना सारेच हळवे झाले होते. सगळ्यांचे डोळे आनंदाने भरले होते.
" आशु एक विचारु तुला? राग नाही ना यायचा? "
" उर्मी आजवर मी कधी तुझ्यावर रागवलेय का ग? "
" तसं नाही ग. पण मला वाटले उगाचच. "
" नाही ग, बोल तु. "
" हे बघ आशु, आपली मैत्री आपल्या कॉलेजचे एक भुषण होती. अन ही मैत्री आता नात्यात बांधली जावे असे माझे मत आहे. अर्थातच तुझ्या मनात असेल तरच. "
" उर्मी..........म्हणजे? मला नाही समजले. " साधारण अंदाज होताच पण तरिही गैरसमज नकोत म्हणुन अनिच्या आईने विचारले.
" आशु, हर्षीत काही माझ्या शब्दाबाहेर नाही  अन मला आजवरच्या त्याच्या राधाबद्दलच्या बोलण्यातुन असे वाटतेय की राधा त्याच्या मनात भरलीय. अन बहुदा राधाच्या मनातही हेच असावे असे तो मला म्हणालाय. आपली मुले आपल्या परस्पर एकमेकांना असे काही विचारायची नाहीत. म्हणुन मीच पुढाकार घेतेय. काय रे मनोहर बरोबर बोलतेय ना मी? " असे आपल्या पतीकडे वळुन त्या म्हणाल्या. त्यावर मनोहरपंतांनी आपली संम्मती दर्शवली अन म्हणाले, " अश्विनीताई, अगदी बरोबर बोलतेय उर्मीला. पण आपल्यासमोर तरी त्या दोघांनी या प्रस्तावाला सहमती दाखवावी असे मला वाटते. "
" उर्मी तु तर माझे टेंशनच कमी केलेस ग. राधे तुझे काय मत आहे यावर? " त्यावर राधा अजुनच लाजली अन आईच्या पदराआड चेहरा लपवत त्या पदराआडुन हळुच सलज्ज मुद्रेने हर्षुकडे बघत राहिली अन नेमके त्याच क्षणी हर्षुने तिच्याकडे पाहिल्यावर ती अजुनच लाजेने लाल झाली. एवढ्यात पिनाक तिच्या जवळ येत, " मग काय राधा आज दोन दोन नाती मिळाली आपल्याला. कधी येतेस माझी वहिनी बनुन या घरात? "
" पिनाक तु पण ना........ "
" चला तोंड गोड करुया सर्वांची. " म्हणत उर्मीलाने सर्वांच्या हातावर ठेवली. अन ती सर्वांची जेवणासाठी पाने घ्यायला लागली. अन अनु लगेचच उठुन तिच्या मदतीला गेली. अन उर्मीला कौतुकभरल्या नजरेने आपल्या भावी सुनेला न्याहाळत राहिली. " राधा बस तु. मी घेते पाने. अन जेवल्यावर लगेच निघायचे नाहीय हा. " मधेच पिनाक म्हणाला, " हो राधा, आज सगळे खुप गप्पा मारु. त्यापेक्षा तुम्ही दोघी इथेच रहा ना. " अन आईकडे बघत म्हणाला, " आई चालेल ना ग? "
" अरे लबाडा आधी रहा म्हणतोस अन मग मला विचारतोस होय? " " पण आशु अन राधा खरच मुक्काम करा तुम्ही दोघी, सकाळचा नाश्ता करुन निघा. चालेल ना? "
" उर्मी चालेल ग. तुझ्याशी खुप खुप बोलायचय मला. अर्थात त्यासाठी रात्र अपुरीच आहे. पण हे ही नसे थोडके. पण....."
" पण काय ग आशु? "
"  अग अनुला एवढावेळ साडीची सवय नाहीय ग. त्यामुळे आम्ही गप्पा मारुन उशीरा का होईना घरी जातो. हर्षु अथवा पिनाक सोडतीलच ना गाडीने घरी एवढ्या रात्री. "
"  आशु राधाची काळजी नको करुस. ऋचाचे ड्रेस आहेत इथे स्वछ धुवुन इस्त्री करुन ठेवलेले. ते होतील तीला व्यवस्थित. अर्थात तिला चालणार असेल तर. "
" मावशी चालेल ग मला. "
" हो ना? थांब जरा तुला हर्षु ऋचाच्या रुममधे घेउन जाईल. तिथे कपाटात असलेल्या ड्रेसपैकी कोणताही ड्रेस घाल अन ये लवकर जेवायला. " तो काय आता तिला एकटीला गाठायची संधीच पहात होता. तो अनुला ऋचाच्या रुममधे घेउन गेला. अन तिचे कपाट दाखवले. त्यातील एक ड्रेस घेउन ती मागे वळणार तोच हर्षुने अलगद तिला मिठीत घेतले.
"  राधे..... "
" ह्म ....."
"  खुश आहेस ना ग तु? "
" ह्म. वेगळे सांगायला हवय का रे हे? माझ्या चेहर्‍यावर माझा आनंद माझी खुशी दिसत नाहीय का तुला? "
"  दिसतेय ग राधे पण मला तुझ्या मुखातुनच ऐकायचेय. "
" हो रे हर्षु. आज मी खुप खुप खुश आहे. माझा या अडीच तीन वर्षातला माझा सखा आता आयुष्यभरासाठी माझाच होणार आहे त्यापेक्षा अजुन वेगळे ते काय सुख? "
" आय लव्ह यु राधा....... "
" आय लव्ह यु टु हर्षु....... "
" हर्षु मला काही सुचलय.... सांगु? "
" हो सांग की... "
" चल त्या खिडकीजवळ जाउय़ा. "
अन खिडकीतुन आकाशाकडे बोट दाखवत तिच्या तोंडुन सहजच काही काव्यपंक्ती बाहेर पडल्या.

या चांदण्या आहेत ना नभी
त्या उतरतील तुझ्या अंगणी
घेउन येतील सुख समृद्धी
आणि बरसात आनंदाची

भावना ह्या राधेच्या सर्व
फ़क्त उमलतात हर्षसाठी
आणि हि आसवे ओघळतात
फ़क्त तुझ्या मिलनासाठी

नयनातल्या माझ्या ज्योती
ओवाळतील तुला मनोमनी
मागतील तुझे दिर्घायुष्य
ईश्वराकडे क्षणोक्षणी

आजच्या या मंगल दिनी
औक्षण करते मी शब्दांनी
स्वीकार करुन त्याचा तु
धन्य करावे मला या जीवनी


अन त्याने तिला अजुनच आपल्या मिठीत जखडत तिच्या कपाळावर आपले ओठ टेकले. एक गोड शिरशिरी तिच्या अंगावर आली. दोघेही काही वेळ असेच एकमेकांच्या मिठीत होते . पण अनु भानावर आली अन म्हणाली, " हर्षु चल बाहेर सगळे वाट बघत असतील आपली. "
" हो. चल.... ये आवरुन तु पटकन. " म्हणत परत एकदा तिच्या गालावर ओठ ठेवत तो बाहेर गेला. ती अजुनही थरथरत होती. तिच्या गालावर गुलाब फ़ुललेले होते. चेंज करुन बाहेर येताच तिच्या फ़ुललेल्या चेहर्‍याने तिचे गुपीत सर्वांनाच कळले. अन सर्वांनीच तिला चिडवुन बेजार केले. त्यात पिनाक सर्वात पुढे.
आज हर्षुच्या वाढदिवसानिमित्त्य जेवणात खास त्याच्या आवडीचे गुलाबजाम होते. अन जेवणानंतर आइस्क्रीम. अन ते सुद्धा नॅचरल्स चे सिताफ़ळ. अनुने हर्षुकडे पाहिले. अन तो नजरेनेच म्हणाला बघ तुला आजच खाऊ घातले ना तुझ्या आवडीचे आइस्क्रीम? तिनेही गालातल्या गालात स्मित केले. त्याने सर्वांनाच राधाने दिलेले गिफ़्ट दाखवले. सर्वांनाच ते खुप आवडले. उर्मीलाला तर खुप कौतुक वाटले राधाचे. तिने ती सुंदर असलेली कृष्णाची मुर्ती हर्षुला त्याच्याच रुममधे ठेवायला सांगितली.
सगळे हॉलमधे येउन बसले. आज अनुच्या आईला कोणताच त्रास जाणवत नव्हता. जणु तिच्या आनंदाने दुखण्यावर विजय मिळवला. सर्वांच्या गप्पा, हसणे खिदळणे चालुच होते. अन राधा - हर्षुच्या कुणाच्याही नकळत खाणाखुणा.... तर बर्‍याच वर्षांनी दोन सख्या एकमेकींना भेटल्याने त्यांच्या गप्पा संपतच नव्हत्या. अनुच्या बाबांचे अन दादाचे कळल्यावर उर्मीलाच्या काळजात अगदी चर्र झाले. कसे काय आपल्या या सखीने सोसले सगळे याच विचारांनी ती हेलावुन गेली. पण आता मात्र हा विषय बंद अन आता झाले ते झाले त्यावर आता दुःख नको.... आता राधाच्या अन हर्षुच्या लग्नाचा विचार कर असे सांगुन तिने अश्विनीच्या खांद्यावर हात ठेवला. अन मनोहररावांनी पण तेच सांगितले. अनुचा आवाज छान आहे असे तिच्या आई कडुन समजल्यावर सर्वांनीच तिला गाण्याचा आग्रह केला. अन तिनेही फ़ारसे आढेवेढे न घेता, आज प्रितीला पंख हे लाभले रे झेप घेउनी पाखरु चालले रे हे गाणे म्हणायला सुरुवात करताच गाणे डुएट असल्याने हर्षुनेही त्यात साथ दिली. सर्वांनाच दोघांनी उत्स्फ़ुर्त म्हणलेले हे प्रेमगीत खुप आवडले. साधारण १२ ते १ वाजेपर्य़ंत गप्पा मारुन उर्मीलाच्या रुममधे तिघीही झोपायला गेल्या. तर मनोहरपंत अन हर्षु आज त्याच्या रुममधे. एवढी झोप डोळ्यावर आली तरीही दोघी अजुनही बोलतच होत्या. अनु मात्र लगेचच झोपुन गेली.
सकाळी सगळ्यांना जाग आली तीच श्री राधे शरणम मम हे पंडित जसराजजींच्या भजनाने. हर्षुच्या घरात सर्वांचेच आवडते भजन हे. अन अनुने अन तिच्या आईने प्रथमच हे भज ऐकले. त्या दोघींना पण हे खुप आवडले. सर्वांचीच सकाळची आन्हिके उरकुन झाली. अन नाश्त्याला आत किचन मधे डायनिंग टेबलजवळ आले. उर्मीला कांदेपोह्याच्या डिश भरत होती न अनु त्यावर ओले खोबरे कोथिंबीर घालुन सर्वांना देत होती. अन मनोहरपंत म्हणाले " अरे व्वा आज काय पारंपारीक कांदेपोह्याचा कार्यक्रम काय? " त्यावर अनु लाजली. न हर्षु तिच्याकडे बघतच राह्यला. सर्वांचे पोहे खाउन झाले आणि त्या दोघी निघाल्या. निघताना अनुच्या आईने त्या सर्वांना आपल्याकडे यायचे आमंत्रण दिले. हर्षु गाडीने त्यांना सोडायला होताच तयार. वीस मिनीटातच त्याने त्या दोघींना घरापाशी सोडले. तो पण आज न बोलवता त्यांच्याबरोबर घरी आला.
" हर्षु थोड्याच वेळात स्वैपाक तयार होईल. जेवुनच जा तु आता. "
" नको ग राधे आई वाट पहत बसेल. "
" मी सांगु का मावशीला तु येथेच जेवत आहेस ते. "
" अग मी येथे जेवणार आहे त्याला ती थोडीच नाही म्हणणार आहे? "
" मग झाले तर. सांग फ़ोन करुन येथेच जेवत आहेस ते. "
" ओके मॅम... सांगतो..... अन काय ग तु माझ्या आईला आई म्हण ना. मावशी का म्हणतेस? "
" अरे आईला बहिण नाही त्यामुळे मी अजुन कुणालाच मावशी म्हणलेले नाहीय. अन तसही अजुन आपले लग्न व्हायचेय तोपर्यंत मला मावशीचे सुख अनुभवु दे न. "
" जैसी आपकी मर्जी .... "
" बर चल मी किचनमधे जातेय पटकन स्वैपाक उरकते. मग आपण बसु जेवायला. "
" हो चालेल की. पण मी पण येतो न आत. तुझा स्वैपाक होईपर्यंत मी गप्पा मारतो. कारण आई पण झोपल्यात बहुदा त्यांच्या रुममधे. "
"  बर चल. " दोघेही किचन मधे गेले.
" हर्षु एक विचारु का रे? "
" हो विचार की बिन्दास्त. "
" तु कसे काय मला प्रपोज केले नाहीस? मला वाटलेले तुच करशील प्रपोज. "
" खरे सांगु का? एक भिती होती मनात. तु हो म्हणशील का नाही त्याबद्दल. अन तु नाही म्हणाली असतीस तर मी पार कोलमडुन गेलो असतो. मला जाणवत होते की तुही माझ्यावर प्रेम करतेस ते. पण तरिही मनाच्या एका कोपर्‍यात होतेच की ही नुसती मैत्रीही असु शकते. म्हणुन मग मी आईजवळ माझे मन मोकळे केले. तुझ्याबद्दल मी तिला सर्व काही सांगितलेले. मग तिने तुला घरी बोलवावे असे सुचवले. पण मी असे अचानक कसे सांगणार ना की चल बै घरी. मला काहीच सुचत नव्हते. मग आईनेच प्लॅन आखला. अन त्यात तुही आपणहुन म्हणालीस आपण बाहेर जाऊ मग काय...... "
"  ह्म्म अन आईला बोलवायचे कसे सुचले? "
" अग तु माझ्याबरोबर असणार, मग आपण घरी जाणार साहजिकच उशीर होणार अन मग आई तुझी वाट पहात एकट्या बसणार. मग मीच आईला बोललो की त्यांना पण बोलवुया म्हणुन. मग आई म्हणाली पिनाक जाऊन आणेल मग मी अजुन निर्धास्त झालो. पण त्या दोघी बालमैत्रिणी असतील असे स्वप्नातही नव्हते. ते मात्र मला आईने सगळ्यांना सांगितले तेव्हाच कळले. "
" हो रे.... बरे झाले आईला तिची मैत्रिण भेटली ते. इथे दामले काकु असतात. पण तरीही फ़रक पडतोच ना रे. "
" हो ना. अन राधे एक सांगु तुला? "
"  हो सांग ना. "
" राधु तु आता तुझ्या आईची काळजी आजिबात करु नकोस. जशा त्या तुझ्या आई आहेत तशाच माझ्याही. त्यामुळे त्यांची जबाबदारी आता माझी. आपल्या लग्नानंतर ती एकटी कशी राहील? काय करेल? असे विचारही मनात नकोत. त्या आपल्या बरोबर आपल्या घरी राहतील. "
" हर्षु............ तु माझ्या मनावरचे ओझे कमी केलेस रे. आईने मागे एकदा माझ्या लग्नाचा विषय काढलेला तेव्हापासुन मी विचार करत होते. एक दडपण आलेले मनावर. आईला सोडुन जायच्या विचाराने गेल्या कित्येक रात्री मी जागुन काढलेल्या आहेत. "
" हो ना? मग आता कसलाच विचार नको. "
" अरे हो पण ती इतकी स्वाभिमानी आहे न, कशी काय तयार होईल याला, मला नाही माहित. "
" ते काम आई कडे लागले. तु त्याबाबत आजिबात काळजी नको करुस. अन याबद्दल आत्ताच आईंना काही बोलु नकोस. "
" ओके. नाही बोलत मी. "
" गुड गर्ल.... "
" बर महारज चला आता जेवायला पाने घेते. आईला पण बोलवुन आणते. "
"  तु घे पाने तोवर मी आणतो उठवुन आईंना. "
साधासाच केलेला स्वैपाक. पोळी, बटाट्याच्या काचर्‍यांची सुकी भाजी, आमटी, भात. पण त्यानेही तो खुश. कारण त्याच्या राधेने केलेला स्वैपाक प्रथमच जेवणार होता तो.
" अनु अग हर्षु आज आपल्याकडे पहिल्यांदाच जेवणार आहे तर काही गोड नाही का करायचे? शिरा अथवा खीर. नाहीतर मग कोपर्‍यावरुन आम्रखंड तरी आणायचेस. "
" अग विचार होता तोच पण मग अजुन उशीर झाला असता ना? अन तुझी औषधे पण घ्यायचीत. काल तु बरोबर औषधे न आणल्याने कालचा डोस घेतला नाहीस तु. "
" अनु मी आता एकदम मस्त आहे बघ. माझ्या मनाला एक उभारी आलीय आता त्यामुळे औषधे पण कमी होतील हळू हळु. "
"  अरे व्वा राधाच्या आई... ही तर खुपच चांगली गोष्ट आहे. तरी पण डॉक्टरना कन्सल्ट करुनच कमी करा औषधे. "
" हो रे बाळा..... "
" तुम्ही आज अगदी माझ्या आईसारखे म्हणालात. ती पण कधी कधी मला बाळा अशी बोलते. "
" हो का? अरे आमच्या बर्‍याच आवडी अन सवयी लहानपणापासुनच खुप सारख्या आहेत. त्यामुळे कधी कधी आम्हाला जुळ्या म्हणुन चिडवायच्या मैत्रिणी. "
" आई .... इट्स इंटरेस्टींग. मला पण सांग ना ग आता तुमच्या मैत्रितले किस्से. "
" हो जरुर... अग पण आता स्वैपाक होऊन जाईल गार. तेव्हा आधी जेउया. अन हो हापुसचा मुरांबा काढ जरा. "
" वॉव.... अगदी माझ्या आवडीचा आहे हं.... "
" हो? पण आमच्या अनुला नाही फ़ारसा आवडत. "
"  का ग राधे? "
" अरे आंब्याच्या फ़ोडीची चव त्या मुरांब्याला येते का? "
"  ते वेगळे अन हे वेगळे. "
" बर पोरांनो जेवा आता लवकर. "
जेवण करुन मात्र लगेचच तो जायला निघाला.
नंतरच्या आठवड्यात मनोहर आणि उर्मीला अनुच्या घरी आले. आधी कळवुनच आल्याने अन जेवायलाच या असे अनु आणि तिच्या आईने आग्रहाने सांगितल्याने त्या दोघांसाठी छान बेत केला होता. इतर नेहमीच्या स्वैपाकाबरोबरच उर्मीच्या आवडीच्या ओल्या नारळाच्या करंज्या केल्या होत्या अन तिच्याकडुनच समजल्याने मनोहररावांच्या आवडीचे उकडीचे मोदक. ते मात्र अनुच्या आईने हातावर केले होते. बेत पाहुन दोघेही खुश. " राधा आत्तापासुनच सासु सासर्‍यांना खुश करतेस की काय? " इती उर्मीला अन मनोहरपंत.
" नाही हो असे काही नाही हं मावशी अन काका. आज प्रथमच तुम्ही घरी येत आहात ना? मग जरा वेगळा बेत केला इतकचं. "
" हो ग पोरी. पण तरीही दुसर्‍याच्या मनातले मात्र तु पटकन समजुन उमजुन घेतेस याचे मला फ़ार कौतुक वाटते हो. "
" मावशी, हरबर्‍याच्या झाडावर चढवु नकोस हं. "
" बरं बरं हं.... "
जेवणावर आडवा हात मारुन तिघेजण हॉलमधे येउन बसले. " आशु आज आम्ही तुझ्याशी लग्नाबद्दल काही बोलायला आलो आहोत. " अन क्षणभर अनुच्या आईच्या मनात धडधड सुरु झाली. अर्थातच तिचा तिच्या मैत्रीवर अन उर्मीवर विश्वास होताच त्यामुळे ती जरा निशंक झाली खरी पण शेवटी ही लग्नाबद्दलची बोलणी. " अग आशु एवढी काही टेंन्स होऊ नकोस ग. रिलॅक्स रहा. " अन मनोहरपंतांनीही त्याच अपेक्षेने अनुच्या आईला नजरेनेच आधार दिला. तेवढ्यात अनुही किचनमधले आवरुन बाहेर आली. आपल्याच लग्नाबद्दल बोलणी चालु असताना आपण हॉलमधे जावे की न जावे या विचारात ती थबकली असतानाच उर्मीलाने तिला बोलावलेच.
" आशु आणि राधा तुम्हा दोघींशीही आम्हाला बोलायचे आहे. अन कोणतेही टेंशन नको. हे बघ राधाच्या लग्नाबद्दल तुम्ही कुणाशी बोलला आहात का? कारण घरात तुम्ही दोघीच आहात. सगळ्या कार्याचा भार दोघीच कसे काय पेलवणार आहात तुम्ही? आशु तुझा भाऊ अन वहिनी इथे येउन कितपत मदत करतील? म्हणजे त्यांना त्यांच्या नोकरीतुन किती सवड मिळेल इथे येउन रहायला ? कारण लग्नघर म्हणले की मनुष्यबळ महत्वाचे आहे. तसेच भाऊजींच्याकडचे कोणी आहेत का येणारे? "
" उर्मी, दादा अन वहिनी अन अनुची आत्या यांनाच मी काल फ़ोनवरुन सारे बोलले आहे. दादा म्हणाला त्याला फ़ार आधी नाही जमणार पण वहिनी अन मुली येउ शकतील. अनुची आत्या आणि त्यांचे मिस्टर मात्र पंधरा दिवस आधी येतो म्हणालेत. त्यामुळे बाहेरची कामाची जबाबदारी वन्संचे मिस्टर घेतील. घरची कामे वन्सं, मी अन वहिनी. दादाच्या मुली पण तशा मोठ्या आहेत तेव्हा त्या पण मदतीला असतीलच घरच्या अन बाहेरच्या कामासाठी. "
" ओके गुड. पण अश्विनीताई तरीही काहीही मदत लागली तर निसंकोच सांगा. " इती मनोहरपंत.
" बर आशु तुझ्या डोक्यात काल प्लॅन आहे? राधाचे लग्न कसे करायचे आहे? माझ्या मते लग्न अगदी साधेपणाने व्हावे. आमची पंधरा वीस माणसे अन तुमची पंधरा वीस माणसे. तुझे काय मत आहे? "
" उर्मी आर्थिक परिस्थितीचा विचार करुन जर तु असे म्हणत असशील तर मात्र तशी काळजी नको. अग यांचा बिझनेस असल्याने भरपुर कमवुन शिलकीत ठेवले आहे. अन बिझनेस पार्टनरशिपमधे होता. पण हे गेल्यावर मी अथवा अनु काही त्यात लक्ष घालु शकणार नाही त्यामुळे पार्टनशीप रद्द केल्याने बरेच पैसे मिळालेत आणि ते दादाने व्यवस्थित गुंतवले आहेत. त्यामुळे लग्नासाठी पैशाची ददात असणार नाही. मला माझ्या लेकीची अन जावयाची सारी हौस मौज करायची आहे. मला तरी या दोघांशिवाय अन तुमच्याशिवाय कोण आहे ग ? "
" अग हो ग... पण साधेपणाने लग्न करुन सुद्धा तु हौस मौज करु शकतेसच की. अन मी मुळात पैशापेक्षा मनुष्यबळाचा विचार करतेय. अन वहिनी अन वन्संनी येउन मदत केली तरी अशा कितीशा त्या पुरेशा पडणार? लग्नघर म्हणजे काय कमी कामे असतात का? "
" ह्म, हा मुद्दा पटतोय तुझा मला. अर्थातच आमची काही फ़ार माणसे असणार नाहीतच. अन जी काही आहेत ती सारी ऐनवेळी कार्यालयातच येणारी आहेत. "
"  ओके. आपण असे करु तुझी जे कोणी येणारे नातेवाईक आहेत त्याची यादी कर. त्या सर्वांना लग्नाचे बोलावणे करायचे का हे पक्के कर. यात काही मदत हवी तर सांग. मी करते मदत.... अन त्याआधी महत्वाचे म्हणजे साखरपुडा. तो कधी करुया? "
"  तुझ्या सार्‍या नातेवाईकांच्या सवडीने तारीख ठरव. कारण साखरपुड्याला अनुच्या मित्रमैत्रिणींशिवाय आमच्याकडचे कोणी येणार नाहीत. "
" चालेल.... मग लवकरचाच मुहुर्त पाहुन आपण साखरपुडा करुन घेउ. काय ग राधा तुझे काय मत आहे या सगळ्या चर्चेवर? "
" मावशी तुम्ही मोठे जे ठरवाल ते योग्यच असेल ग. "
" ओके तर मग अश्विनीताई अन आमच्या होणार्‍या सुनबाई कोणतीही काळजी करु नका. काही मदत लागली तर हक्काने सांगा. "
" होय हो भाऊजी. तुम्ही दोघेच तर आहात आता जवळचे. "
" चल तर मग आशु आम्ही निघतो आता. बराच वेळ झाला."
उर्मीला अन मनोहरपंत निघाले. लग्नाचे आलेले टेंशन या दोघांनी घालवल्याने दोघीही जरा निश्चिंत झाल्या होत्या. अनुने पण आपल्या सगळ्या ग्रुपला लग्नाबद्दल सांगितले होते. कविता तर खुप खुश होती. तिच्या बेस्ट फ़्रेंडचे लग्न ठरले होते. सर्वजण हर्षुला भेटायला उत्सुक होते. पण अनुने सार्‍यांनाच साखरपुड्याला बोलवले होतेच त्यामुळे सारेजण त्या दिवसाची वाट पहात होते. मधल्या काळात हर्षु कंपनीच्या कामासाठी बंगलोरला जाऊन आला. त्या वेळी दोघेही फ़ोनवरुन संपर्कात होतेच. किती बोलु अन काय बोलु असे होऊन जायचे दोघांना. येताना त्याने अनुसाठी एक सुंदरसे गिफ़्ट आणलेले. ते तिला देउन केव्हा एकदा तिच्या चेहर्‍यावरचे भाव निरखतो असे त्याला झालेले. पण आल्यावर कंपनीत रिपोर्टींग अन त्या कामासंदर्भात मिटींग्ज यामुळे त्याला अनुला भेटायला सवडच मिळत नव्हती. रात्री फ़ोनवर बोलणे व्हायचे तेवढेच. अन अशातच तो दिवस उजाडला पण. अनुची मैत्रिण कविता तिला छानसे सजवायला होतीच. अन ती तर दोन तीन दिवस आधी रहायलाच आली होती. तिनेच अनुला मेहंदी काढली. तिचा पार्लरचा कोर्स झाला असल्याने ब्युटी ट्रिटमेंट पण दिल्या. साखरपुड्यासाठी अनुने कविताच्या मदतीने एक छान साडी खरेदी केली. पिवळसर गोल्डन रंगाच्या साडीला चॉकलेटी लाल रंगाचे काठ अन पदर अन त्यावर नाजुक कलाकुसर. कविताने अनुचा छान मेकप करुन तिला साडी नेसवुन केसांची सुंदर हेअरस्टाईल केली. त्यावर मोती अन फ़ुलांची सुरेखशी गुंफ़ण केली. अनुची आई आपल्या लेकीकडे बघतच राहिली.
" काकु खरच आज अनुची मीठ मोहर्‍यांनी दृष्टच काढा. आपलीच दृष्ट लागायची. किती सुंदर दिसतेय. "
" हो ग. आलेच मी थांब जरा. " त्या मीठ मोहर्‍या आणायला किचनकडे गेल्या. तोपर्यंत उर्मीलाने त्या तिघींसाठी पाठवलेली गाडी आलीच. बाकी सारे मित्रमंडळ डायरेक्ट हर्षुच्या घरीच येणार होते. सकाळचा कार्यक्रम असल्याने सगळेच वातावरण प्रसन्न होते. उर्मीलाने सर्वांच्या मदतीने घर खुप छान सजवले होते. सारेजण अनुच्या येण्याची वाट पहातच होते की गाडी दारात उभी राहिली. अनुला पाहुन उर्मीला इतकी अवाक झाली की हिच का आपली राधा असा प्रश्न तिला पडला. हर्षुच्या आत्या, मावशी, मामा अन काका आणि त्यांची कुटुंबे सारीच हजर होती. उर्मीलाने अनुची अन तिच्या आईची सार्‍यांनाच ओळख करुन दिली. मग सर्वांनाच तिने वाकुन नमस्कार केला. तिची नजर मात्र इकडे तिकडॆ भिरभिरत होती. हर्षु कुठे दिसतोय का हे ती पहात होती अन ते जाणुन की काय हर्षुच्या आलेल्या बहिणी तिची चेष्टा करत होत्या. काय वहिनी आमच्या दादाला शोधतेस ना? पण तो तुला आता भेटणारच नाही...... ए वहिनी किती लाजतेय बघा..... सगळ्यांच्या चेष्टेने अनु मात्र लाजुन चुर. पण तिने सगळ्या बहिणींची ओळख करुन घेतली. तरी तिच्या चेहर्‍यावर प्रश्नचिन्ह होतेच. ते ओळखुन की काय कुणीतरी तिला ऋचा आली नसल्याचे सांगितले. तशी ती थोडी हिरमुसली. पण परदेशी असलेल्या ऋचाला आत्ता अन परत लग्नाला यायला जमणार नसल्याचे कळल्यावर ती अजुनच खट्टु झाली. हर्षुकडुन तिने ऋचाबद्दल खुप ऐकले होते. बहिण भावात अपार प्रेम होते. एकमेकाबद्दलच्या बारीक सारीक गोष्टी पण परस्परांना सांगितल्या जायच्या. ऋचाताई येणार नाहीत म्हणल्यावर हर्षुला काय वाटले असेल याची कल्पना तिला होतीच. अन तोच विचार करत असताना हर्षु रुममधुन बाहेर आला अन तिच्याकडे बघतच राहिला. सारे असल्याने नजरेनेच तु आज खुप सुंदर दिसतेस अशी पावती देउन रिकामा झाला. ती पण त्याच्याकडॆ बघत राहिली. किती देखणा दिसत होता तो. मरुन कलरची शेरवानी त्याला खुप छान दिसत होती. तिनेही त्याला नजरेनीच पावती दिली. त्यांचा हा नजरेचा खेळ कविता अन मित्रमंडळ अन त्याच्या बहिणी पहातच राहिल्या. हर्षुच्या आत्याने उर्मीलाला दोघांनाही काळी तिट लावायला सांगितली.
कार्यक्रमाला सुरुवात झाली. एकमेकांना अंगठी घालुन पेढा भरवला. उर्मीलाने प्रथेप्रमाणे रुपयाचे नाणे कुंकवात बुडवुन तिच्या कपाळी लावले. दोघांनी जोडीने सर्वांना नमस्कार केला.  जेवणासाठी पाने घेइपर्यंत दोघांना देवाला जाउन यायला सांगितले. दोघेही अर्थातच त्यांच्या नेहमीच्या राधाकृष्णाच्याच मंदीरात गेले. मंदीर तेच पण आज दोघांनाही ते वेगळे भासत होते. मुर्ती तीच पण त्या मुर्तीमधे एक वेगळेच तेज दिसत होते. नमस्कार करुन एकमेकांचा हात हातात घेउन मंदिराला प्रदक्षिणा घातल्या. नेहमीच्या तलावाकडे जाऊन बसले ते हात हातात घेउनच. आता हे हात कधीच सोडायचे नाहीत असा पणच जणु त्यातुन व्यक्त होत होता. अन अनुचे मन परत एका कवितेत गुंगुन गेले.

तुझे गीत गाताना वाटे
सुर कधीच संपु नये
चंद्र नभाचा पाहता वाटे
रात्र कधी संपुच नये
तुझे मधुर स्वप्न पाहता वाटे
नयन कधी उघडु नये
तुझ्या संगतीत असता वाटे
विरह कधीच येउ नये
तुझ्याच बरोबर जीवन जगतान
मृत्यु कधीच येउ नये

" राधे...."
" ह्म.... "
" खरच आज खुप सुंदर दिसतेयस तु. "
" तु पण खुप रुबाबदार दिसत आहेस. "
" ह्म.... राधे, आज खरच ताई इथे असायला हवी होती ग. तसही पिनाकने वेब कॅमवर सारा सोहळा दाखवलाय पण तरिही........ "
" हो रे.... मला वाटले त्या येणार आहेत. "
" अग साखरपुडा अन लग्न यात बराच अवधी आहे न मग एवढे दिवस तिला नाही इथे थांबता येणार न म्हणुन. "
" ए आपण असे करुयात का? "
" कसे ग राधे ? "
" आज जेवण झाल्यावर त्यांच्याशी वेबकॅमवर बोलुयात? "
" अरे ग्रेट. काहीच हरकत नाही. तिलाही आवडेल. "
"  ओके चल निघुया आता? सगळी वाट पहात असतील आपली अन जेवायची खोळंबली असतील. "
" हो चल. " दोघेही आज मोठ्या गाडीतुन आले होते.
" राधा एक सांगु? "
" ह्म बोल ना. "
" मला खुप मैत्रिणी आहेत. पण खरच आजवर कोणाही मैत्रिणीबद्दल असे वाटले नाही जे तुझ्याबद्दल वाटले अन एक मैत्रिण म्हणुनही कोणीही लेडीज आज माझ्या शेजारी अथवा मागे बाईकवर पण कुणीही बसलेली नाहीय. अगदी सुरुवातीपासुनच मला तुझ्याविषयी ओढ वाटत होती, आपले खुप जुने काही नाते असावे असे वाटायचे पण कधी बोलायची हिंम्मत नाही झाली. असे वाटायचे की समजा तुझ्या मनात जर माझ्याबद्दल तशी ओढ नसेल अन तु दुखावली गेलीस तर एक मैत्रिण गमावुन बसेन मी. "
" हर्षु माझ्याबाबतीतही असेच होते. जेव्हा तु मला रिक्वेस्ट पाठव्लीस ना तेव्हाच मला जाणवले की ही व्यक्ती काहीतरी वेगळी आहे. या व्यक्तीशी ओळख करुन घ्यायला काहीच हरकत नाही. अन खरे सांगु? तु म्हणायचास ना की मी का भिते प्रत्यक्ष भेटीला? तर आजवर असे प्रसंग वाचलेत त्यामुळे एक भिती वाटायची सुरुवातीला. मी तर तुझ्यावर मन जडवुन बसले होते. अन जर तु खरच एखादी फ़सवी व्यक्ती निघाला असतास ना तर मी कोलमडुन गेले असते. माझा माणसांवरचा त्यांच्या चांगुलपणावरचा विश्वास नक्कीच गेला असता. मी खरच आज खुप सुखी आहे की मला तुझ्यासारखा समंजस जोडीदार मिळाला अन मुख्यतः तुझ्या घरची सर्वच माणसे खुप छान आहेत. "
" ए तुझ्या घरची काय म्हणतेस ग? आपल्या म्हण ना आता. "
"  अरे हा सॉरी... आपल्या घरची माणसे खरच खुप छान आहेत. प्रेमळ आहेत अन खुप समजदार आहेत. "
"  हो हे मात्र खरे आहे. आई अन बाबांनी आम्हा तिघांवरही खुप छान संस्कार केले आहेत. "
" हो अन तुम्हा सर्वात एक कमीटमेंट जाणवते, न सांगताच एकमेकांच्या मनातले ओळखता तुम्ही. "
" खरय अगदी. अन तु पण तशीच आहेस थोडीफ़ार आपल्या घरात पटकन सामावुन जाशील. " एवढ्यात घर आलेच. सारेजण या दोघांची वाटच पहात होते. हसत खेळत चेष्टामस्करीत सर्वांची जेवणे झाल्यावर दोघांचेही मित्र मैत्रिणी अन आलेले नातेवाईक सर्वांचा निरोप घेउन गेले अन घरात उरले फ़क्त घरचे पाच जण.
" उर्मीला तु अन राधाच्या आई आता विश्रांती घ्या. बच्चे लोग बसतील गप्पा मारत अथवा त्यांना घ्यायची असेल विश्रांती तर तसे. मी आता जरा मॅच बघत बसणार आहे. "
" अहो आता विश्रांती कसली? पुढच्या तयारीला लागले पाहिजे. मगाशी कार्यक्रम झाल्यावर मी अन आशुने गुरुजींशी बोलणे केलय. त्यांना लग्नाच्या तिथी काढायला सांगितल्या होत्या. ते म्हणतात लग्नाचे मुहुर्त तुळशी विवाहानंतरचे आहेत. म्हणजे अजुन दोन ते तीन महिने आहेत. पण तरीही ते हा हा म्हणता भुर्रकन निघुन जातील. "
" हो ग उर्मी हे मात्र अगदी खरे आहे. अनुच्या साड्या त्यावरचे ब्लाउज, मॅचिंग ज्वेलरी, सोन्याचे दागिने, जावईबापुंचे कपडे बरीच खरेदी असणार आहे ग. "
" आशु तु आजिबात काळजी करु नकोस. मी आहे न तुझ्या मदतीला. आपण आता विहिणी होणार असलो तरी आधी मैत्रिणी आहोत ना? "
" हो ते आहेच ग. अनु साठी केलेले दागिने आहेतच. ते तिला आवडतात का पाहुन नवे करायचे की कसे ते ठरवायला हवेत. कारण मी केलेले जुन्या फ़ॅशनचे आहेत. "
" अग जुनेच असु दे म्हणजे काही कार्यक्रमांना जुने दागिने खुप छान वाटतात. मी तिला सगळे नव्या फ़ॅशनचे दागिने करणार आहे. "
"  आशु अजुन एक बोलायचेय मला तुझ्याशी. अन अगदी महत्वाचे. "
" काय ग??? " जराशी धास्तावलेली अनुची आई.
" अग लगेच धास्तावतेस काय अशी तु? "
" ................... "
" बर ऐक. आता राधा लग्न होऊन आमच्या घरी येणार. तर तिच्या बरोबर तु पण इथेच यावेस असे माझे मत आहे. "
" उर्मी..... काहीतरीच काय हे? मी आपली आमच्या घरीच राहीन. "
" हो???? अन इथे माझा अन राधाचा जीव शांत राहील का तुला तिथे एकट्याने ठेवुन? "
" अग पण लोक काय म्हणतील? अन इतर लोकांचे जाऊ दे, पण तुझे सासरचे अन माहेरचे इतर नातेवाईक काय म्हणतील? "
" हे बघ माझ्यासाठी तु पण तितकीच महत्वाची आहेस. मी काही तुला त्या घरी एकट्याने ठेवायची नाही. फ़ार तर लग्न झाल्यावर तुझ्याकडचे नातेवाईक असेपर्यंत तुला मुभा देते. पण सारे नातेवाईक आपापल्या घरी गेल्यावर तु इथेच यायचे आहेस. मला पण माझ्या प्रिय सखीचा सहवास लाभु दे न. अन ते घरही काही बंद नाही ठेवायचे. आपण सारेस महिन्यातुन एक दोन दिवस तिथे रहायला जाऊ. तेवढे राधालाही माहेरपण झाल्यासारखे वाटेल. "
" मी नाही म्हणल्यावर तु थोडीच ऐकणार आहेस? अजुनही तशीच हट्टी आहेस पहिल्यासारखी. " अन त्यांनी या प्रस्तावास होकार दिला.
अनु आणि हर्षु दोघेही त्याच्या रुममधे गेले होते. आज ऋचाशी दोघेही वेबकॅमवरुन बोलणार होते. लॅपी ओपन करुन ऋचा कॅमवर येइपर्यंत हर्षु राधाकडे एकटक पहात होता.
" काय रे काय एवढे पहात आहेस? "
" काही नाही हा चांदसा मुखडा आज अजुन जवळुन पाहतोय. अजुनही विश्वास बसत नाहीय की खरच आपण आज एका नात्यात बांधले गेलो आहोत. "
" हो ना रे.... सारे कसे स्वप्नवत वाटतेय. "
" ओय होय.... आता माझ्याशी बोला. " ऋचाचा आवाज कानी पडताच दोघेही मंद स्मीत करत एकदम लॅपी कडे पाहु लागले.
" ऋचाताई कशा आहात तुम्ही .... आज खुप मिस केले आम्ही सर्वांनी तुम्हाला. "
" हो ग वहिनी मी पण खुप मिस केले तुम्हा सर्वांना... स्पेशली दादाला. "
" ऋचाताई नात्याने वहिनी असले तरी मला तुम्ही राधाच म्हणा नं. "
" एका अटीवर म्हणेन. "
" ती कोणती अट? "
" तु पण मला ऋचा म्हण. "
" ओके ऋचा....आता कसे नणंदा भावजयापेक्षा मैत्रिणी, सख्या शोभतोय.  "
"  अरे मला काही बोलु देणार आहात का नाही? का माझा पत्ता कट आता? "
"  असे कसे दादा तुझ्यामुळेच तर मला एवढी गोड मैत्रिण मिळालीय. "
" ऋचा खरच ग आज तु हवी होतीस इथे. खुप खुप मिस करतोय तुला मी. "
" हो रे दादा, मी जरी इकडे असले न तरी मनाने तिकडेच होते रे. त्यातुन साखरपुडा अन लग्न यामधील अवधी कमी असता तर आम्ही आलोही असतो. पण ऋषी ला एवढी रजा नाही मिळणार नं अन मग त्याला एकट्याला ठेवुन आले की मग त्याचे हाल होतात रे जेवणाचे. "
" हो ग तायडु समजु शकतो मी. पण लग्नाच्यावेळी मात्र तु आधी यायला हवेस हा... "
" हो रे नक्की... बर दादा आणि राधा आता बास... खुप कामे पडलीत सकाळपासुन, कारण मी आपल्या घरातच वावरतेय मनाने."
" हो चल बाय...."
" बाय ऋचा.... "
" बाय दादा अन राधा... " अन त्याने लॅपी बंद केला.
" हर्षु आता आम्हाला निघायला हवे रे. "
" का ग कंटाळलीस इतक्यात? "
" हर्षु....... असे रे काय? आईला आज दिवसभर दगदग झाली ना? घरी जाऊन जरा विश्रांती घेइल न ती. "
" ते तर काय आत्ताही इथे घेउ शकतात. अन आज रात्रीचे जेवण करुनच जायचेय तुम्ही. मी येणार आहे सोडायला. "
"  बर बाबा... तु म्हणतोस तसे. पण चल ना बाहेर जाऊया. हे असे बरे नाही दिसणार रे. "
" काय बरे नाही दिसणार? "
" आपण असे तुझ्या रुममधे. "
" अग राधुले आपल्या घरचे एवढे कुणी जुन्या विचारांचे नाहीत. तु नको काळजी करुस. " असे म्हणत त्याने हलकेच तिला मिठीत घेउन तिच्या ओठांवर आपले ओठ टेकवले.
" हर्षु....... प्लीज. "
" का ग? काय झाले? "
" काही नाही... चल न आपण बाहेर जाउया. "
" बर चल. "
" रागवलास? "
" नाही ग....तुझ्या मनाविरुद्ध मला काहिही नाही करायचेय. अन तुझ्यावर मी कसा रागवेन ग? तु तर माझा प्राण आहेस ग. "
"  हर्षु..... म्हणत ती आपणहुन त्याच्या मिठीत शिरली. काय नव्हते त्या स्पर्शात? भरपुर सारे प्रेम आणि खुप सारा विश्वास.

विरघळावे बाहुत तुझ्या
स्पर्शात चिंब न्हावे
प्रत्येक सीमा पार करुनी
मनसोक्त मी व्हावे.....


विसरुनी भान स्व:तचे
प्रेमात बुडुनी जावे
माझ्या मनाचे गीत
मग तुझ्याच ओठांनी गावे...

स्पर्श्याच्या हिंदोळ्यावरती
अंग अंग झुलावे
डोळ्यातील काजव्यानी
मग रोमा रोमात फुलावे....

प्रेमाच्या या वर्षावात
दोघांनी पुरते भिजावे...
मग तु माझ्यात आणि
मी फक्त तुझ्या आणि तुझ्यातच दिसावे !...

दोघेही बाहेर हॉलमधे आले अन ऋचाशी गप्पा मारल्याचे सांगितले. अन त्याचवेळी हर्षुने अनुच्या आईला सांगुन टाकले की आज रात्रीचे जेवण करुनच दोघींनी जायचेय. त्यावर अनुची आईने होकार दर्शवला.
मधले दिवस लग्नाच्या तयारीत भु्रकन उडुन गेले. दोघांच्या भेटीगाठी, फ़ोनवरच्या गप्पा चालुच होत्या. एकमेकांच्या बोलण्यातुन अन भेटीमधुन दोघे मनाने अजुनच जवळ आले. दोघांनाही केव्हा एकदा लग्नाचा दिवस उजाडतोय असे झालेले. ऋचाही आठ दिवस आधी आली होती. तिच्या चेष्टामस्करीने दोन्हीही घरे आनंदाने बहरत होती.अन बघता बघता लग्नाचा दिवस उजाडला पण.
राधा अन हर्षित दोघेही पवित्र अशा लग्नबंधनात बांधले गेले. अनुराधा कुलकर्णीची राधिका हर्षित देशपांडे होऊन हर्षुच्या घरच्या उंबर्‍याचे माप ओलांडुन प्रवेशकर्ती झाली.







दोघेही सुखाने संसार करु लागले हे काही वेगळे सांगायला नकोच. आजकाल सोशल साईटवर खुप वाईट अनुभव येतात पण असेही गोड अनुभव येऊ शकतात हेच मला या कथेतुन सांगायचे आहे.